23 May 2018

உங்க வீீடு.....


டிரிங்…. டிரிங்…..
‘‘ஹலோ’’
‘‘சார்…. உங்க பேர் பாலகுமார்தானே….?’’
‘‘ஆமா… நீங்க?’’
‘‘நாங்க XXXXX பேங்கில இருந்து பேசுறோம்’’
‘‘சரிங்க சொல்லுங்க…’’
‘‘சார் நாங்க பெர்ஷனல் லோன் ஆபர் பண்றோம்…. உங்களுக்கு ஏதாவது தேவை இருக்கா சார்?’’
‘‘ம்ம்ம்ம்ம்….. ஆமா தேவை இருக்கு!’’
‘‘உங்களுக்கு எவ்வளவு லோன் சார் தேவைப்படுது?’’
‘‘எனக்கு வீட்டுக்கு ஒரு ரெண்டு, காருக்கு ஒரு ஒன்றரை, செலவுக்கு ஒரு…. ஒண்ணு….. எப்படியும் 4 லட்சம் தேவைப்படுது’’
‘‘ஓகே… குட் சார்…. நாங்க 16 பெர்ஷன்ட் இன்ஸ்ட்ரட்டில லோன் குடுக்கிறோம்….. நீங்க ஒர்க் பண்றீங்களா? பிஸ்னஸ் பண்றீங்களா?’’
‘‘நான் தனியா தொழில் பண்றேங்க…’’
‘‘குட் சார்… உங்க இன்கம் எவ்வளவு சார்?’’
‘‘00000’’
‘‘ஓகே குட் சார்…. 5 வருஷம் வரைக்கும் நாங்க இஎம்ஐ ஆபர் பண்றோம் சார்… உங்களுக்கு எத்தனை வருஷம் போடட்டும் சார்…?’’
‘‘எனக்கு ஒரு எட்டு வருஷம் குடுத்தீங்கண்ணா நல்லாயிருக்கும்’’
‘‘இல்ல சார் அதிகபட்சமா எங்க பேங்கில 5 வருஷம்தான் இஎம்ஐ பிரியட்’’
‘‘சரி அப்படியே போட்டுக்கங்க…’’
‘‘சார் லோன் பிராசசிங் பீஸ்…. 1 பெர்ஷன்ட் சார். நீங்க செக்கா தர்றீங்களா?  கேஷா தர்றீங்களா?’’
‘‘என்னால அவ்வளவு பெரிய அமவுன்ட் எல்லாம் தர முடியாதும்மா’’
‘‘இல்லே… சார்… இது எல்லார்கிட்டேயும் வசூலிக்க நாமினல் பீஸ்தான் சார்’’
‘‘இல்லம்மா என் கிட்ட அவ்வளவு அமவுண்ட் இல்ல’’
‘‘சரி… கொஞ்சம் இருங்க சார் என் சீனியர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்றேன்…. லைன்லேயே இருங்க…..’’
‘‘……..’’
‘‘சார்…. லைன்ல இருந்தமைக்கு மி்க்க நன்றி.. எங்க சீனியர் உங்களுக்காக 0.5 பெர்ஷன்ட் மட்டும் வசூலிச்சா போதும்னு சொல்லிட்டார்’’
‘‘உங்களால மாசத்துக்கு அதிகபட்சமா எவ்வளவு சார் இஎம்ஐ கட்ட முடியும்?’’
‘‘செலவு போக மிச்சம் இருக்கிற ஒரு 10 ரூபா கட்டிடுவேன்’’
‘‘சரி சார்… அதுக்கு ஏத்த மாதிரி இஎம்ஐ கால்குலேட் பண்ணி வச்சிடுறேன். உங்க பெர்மனன்ட் அட்ரஸ் சொல்லுங்க சார்..’’
‘‘சென்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்துட்டு முன்னாடி திரும்பி ரோட்டுப்பக்கம் வந்தா முதல் வீடு எங்க வீடுதான்’’
‘‘ஹாட் ஆப் தி சிட்டியில இருக்கீங்க…… வாழ்த்துக்கள் சார்…’’
‘‘சார் நீங்க எவ்வளவு இஎம்ஐ கட்ட முடியும்னு சொன்னீ்ங்க… மறந்துட்டேன்’’
‘‘மாசத்துக்கு ஒரு 10 ரூவா…..’’
‘‘ஓகே சார்… எங்க ரெபரசென்டேட்டீவ் உங்க வீட்டுக்கு வருவார்… உங்களோட வீட்டு டோர் நம்பர், அட்ரஸ் கரெக்ட்டா சொல்லுங்க சார்’’
‘‘அது தான் சொன்னேனம்மா….. சென்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்துட்டு ரோட்டுப் பக்கம் வந்தா முதல் வீடு என்னோடதுதான்’’
‘‘அது சரி சார்… டோர் நம்பர், அட்ரஸ் கரெக்ட்டா இல்லா ரெபரசன்டேட்டீவ் வர முடியாதே சார்….’’
‘‘என் வீட்டுக்கு இன்னும் டோர் நம்பர் தரலம்மா’’
‘‘ஓ… புது வீடு கட்டியிருக்கீங்களா?’’
‘‘இல்லம்ம ரொம்ப வருஷமா இருக்கோம்…. படுபாவிங்க இன்னமும் டோர் நம்பர் தர மாட்டேங்கிறானுங்க…..’’
‘‘ஓ… அன்அப்ரூவ்டு லேண்ட்டா இருக்கும் சார்…’’
‘‘சரி சார் பக்கத்தில லேண்ட் மார்க் ஏதாவது சொல்லுங்க’’
‘‘அப்படின்னா’’
‘‘ஏதாவது ஒரு அடையாளம் சொல்லுங்க சார்’’
‘‘என் பக்கத்து வீடு கபாலியோட குடிசை…… பீச்சாங்கை பக்கம் அலமேலுவோட வீடு’’
‘‘என்ன சார்….. சொல்லுறீங்க குடிசை வீடா?’’
‘‘ஆமா…’’
‘‘சார் நீங்க என்ன தொழில் பண்றீங்க?’’
‘‘நான் காலையில எழுந்து திருவள்ளூர் ரயில்ல பிச்சை எடுக்க கிளம்பினா…. ராத்திரி தான் வீட்டுக்கு வருவேன்’’
‘‘என்னது பிச்சையா?’’
‘‘ஆமாம்மா…. எப்படியும் மாசத்துக்கு ஒரு பத்து ரூவா மிஞ்சும்…. இப்ப எல்லாம் யாருமா… அதிகமா பிச்சை போடுறாங்க…. எல்லாம் விரட்டிவிடத்தான் பார்க்கிறாங்க…. நீங்க தான் ரொம்ப அனுசரணையா பேசி 4 லட்சம் வரைக்கும் எனக்கு லோன் தர முன்வந்திருங்கீங்க….. சரி சொல்லுமா…. உங்க அப்ரெசென்ட்டேடீவ் எப்ப வருங்வாங்க?’’
அடுத்த முனையில் கொர் சத்தம்தான் கேட்டது.
தினமும் போன் பண்ணி லோன் வேணுமான்னு கேட்டா….. எரிச்சல்ல இப்படித்தான் பண்ணத்தோணுது….. கொய்யால இனிமே கேட்பீங்க?

10 March 2018

ஓரம் போ… ஓரம் போ…


ஓரம் போ… ஓரம் போ…

எல்லோருக்குமே சுய சம்பாத்தியத்தில் வாங்கும் முதல் வாகனத்தின்போது இருக்கும் மகிழ்ச்சி என்பது, பின்னாளில் கோடி ரூபாய் கொடுத்து கார் வாங்கும்போது கூட இருக்காது. என் வாழ்க்கையிலும் அது நடந்திருக்கிறது.
பத்திரிகை துறையில் வேலைக்கு சேர்ந்து 6 மாத காலம் ஆகியிருக்கும். எப்படியாவது ஒரு வாகனம் வாங்க வேண்டும் என்பது பேராவலாக இருந்தது. ஆனால், என்னுடைய சம்பளம் அப்போது மாதம் ரூ.1,200. எப்படியோ மூன்று மாதங்கள் சேமித்து வைத்திருந்தேன்.
இந்த பணத்தில் ஒரு செகண்ட் ஹேண்ட் வாகனத்தைதான் வாங்க முடியும். அதுவும் பாழாகிப்போன வாகனத்தைதான் வாங்க முடியும். ஆனால், எப்படியாவது ஒரு வாகனத்தை வாங்கிவிட வேண்டும் என்பது வெறியாகவே இருந்தது.
நண்பன் சிவக்குமாரின் மொபெட் மீது எனக்கு ஒரு கண் இருந்தது. அவன் ஓட்டியது லூனா. 10 ஆண்டு பழசு என்றாலும் கூட, புத்தம் புதிது போன்று வைத்திருப்பான். ஒரு லிட்டருக்கு 20 கி.மீ.தான் கொடுக்கும். வசதியுள்ள பையன். என்னிடம் மட்டும்தான் பள்ளிக்காலத்தில் பழகுவான்.
ஒரு நாள் மெதுவாக அவனிடம் கேட்டேன். வண்டியை எனக்கு விற்கிறாயா என்று? அவன் முதலில் 4 ஆயிரம் ரூபாய் என்றால், அப்பாவிடம் பேசுகிறேன் என்றான். ஆனால், என் நிலைமை கூறி, 3 ஆயிரம் ரூபாய் என்றால் மட்டுமே என்னால் வாங்க முடியும் என்றேன்.
எனக்காக அவனது தந்தையிடம் பேசுவதாக கூறிவிட்டு சென்றான். அன்று இரவு முழுக்க தூங்கவில்லை. லூனாவில் பறந்து கொண்டிருப்பதுபோன்றுதான் கனவு.
அந்தக் காலத்தில் செல்போன் எல்லாம் இல்லை. எல்லாமே நேரில்தான். மறுநாள் சைக்கிளில் அவன் வீடு நோக்கி விரைந்தேன். எங்கேயோ சென்றிருந்தவன், சற்று தாமதமாக வந்தான்.
அவனிடம் ரிசல்ட் என்ன என்பதுபோல்…. பார்த்தேன்.
‘‘அப்பா…. 3,500 ரூபான்னா குடுக்கச் சொல்றார்’’ என்றான்.
எனக்கு அப்படியே உள்ளே நொருங்குவது போல் இருந்தது. அவன் கேட்ட தொகை வரவேண்டும் என்றால் மேலும் ஒரு மாதம் காத்திருக்க வேண்டும்.
என்னுடைய கவலை அவனுக்கு புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
‘‘சரி அப்பாக்கிட்ட இன்னொரு தடவை கேட்கிறேன்..... ஆனா 3000 ரூபாய்க்கு கீழே கேட்டுதாதே என்றான்.
‘‘இல்லை….. இல்லை…. கேட்க மாட்டேன்’’ சந்தோஷத்துடன் வாக்களித்தேன்.
இரண்டு நாள் கழித்து அவனே வீட்டுக்கு வந்தான்.
‘‘அப்பா குடுக்கச் சொல்லிட்டார். வந்து எடுத்துட்டு போ… ஆனா ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கு 20 கி.மீ. தாண்டி ஒரு அடி கூட நகராது. தெளிவா சொல்லச் சொன்னார். அப்புறம், அது சரியி்ல்ல…. இது சரியில்லன்னு சொல்லக்கூடாது சரியா?’’ என்றான்.
லாட்டரியில் பம்பர் பிரைஸ் அடித்தது போல் இருந்தது.
உடனடியாக வீட்டில் என்னுடைய பெட்டியில் வைத்திருந்த 3,000 ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு அவனுடனேயே வீட்டுக்கு சென்றேன்.
அங்கு வண்டியை நன்றாக பளபளவென்று துடைத்து வைத்திருந்தான்.
அவன் அப்பா… எப்போதுமே கடுகடுவென்று இருப்பார். அதனால் நண்பனிடமே கொடுத்துவிட்டு, வண்டியை வெளியே எடுத்து வந்தேன். அப்பா… ரெண்டு லிட்டர் பெட்ரோல் போட்டு வச்சிருக்கார்…. தீர்ந்தவுடனே போட்டுக்க… இப்போ போட வேண்டியதில்லை என்றான் நண்பர்.
நண்பனின் கடுகடு தந்தையின் மனதில் இருந்த மென்மையான மனது இன்னமும் சந்தோஷத்தை அதிகரித்தது.
சாலைக்கு கொண்டு வந்து ஒரு பெடலை அழுத்தி ஸ்டார் செய்து, லூனாவில் அமர்ந்தபோது….. வந்ததே ஒரு சந்தோஷம்!
வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத முதல் வாகனம். இன்னமும் மனதில் கர்வத்தை வரவழைக்கிறது.
பெட்ரோல் போட முடியாமல் அதை ஓரத்தில் வைத்திருந்தபோதும் கூட, இன்னமும் எங்காவது லூனாவை பார்த்தால் மனது காதலியை பார்த்த காதலனாகிவிடுகிறது.
- ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்


14 February 2018

காதலர் தினம்


காதலர் தினம்



இன்றைக்கு எப்படியாவது சொல்லிவிட வேண்டும் என்பதுதான் பிளான்.
மேத்சில் வீக் என்பதலால், அந்த டியூஷன் சென்டரில் சேர்ந்திருந்தேன். என் மாமாவின் நண்பர். வங்கி உயரதிகாரியாக இருந்தாலும், மாணவர்களுக்காக ஒரு ஆர்வத்தில் டியூஷன் எடுக்க முயன்றவர் பின்னர் அதையே பழக்கமாக்கிக் கொண்டிருந்தார் அந்த மாஸ்டர்.
இருபாலர் படிக்கும் அந்த டியூஷனில், மாணவிகள் முன்புறம் அமர்ந்திருப்பார்கள். பின்புறம் நாங்கள் இருப்போம். நண்பன் வாஜ்பாயும் இந்த டியூஷனில் ஒரு மாணவராக இருந்தார். இவரது முழிதான் இவருக்கு எப்போதுமே மைனஸ். நான் மார்க் குறைவாக எடுத்தாலும் மாஸ்டர் என்னை எதுவுமே கூறியதில்லை. ஆனால், என்னை விட கூடுதலாக மார்க் எடுக்கும் வாஜ்பாயை, ‘‘நீ எல்லாம் எங்க மார்க் எடுக்கப்போற…. உன் பக்கத்தில தானே பாலகுமார் இருக்கான அவனை பார்த்து திருந்து’’ என்று எனக்கு பேரதிர்ச்சியை கொடுத்து கொண்டிருப்பார். அந்த நேரத்தில் ‘ஙே’ என்றுதான் விழித்து கொண்டிருப்பேன். வேற வழி?
ஒரு நாலு நாள் வீட்டில் விசேஷம் என்பதால் டியூஷனுக்கு போகவில்லை. அன்று போயிருந்தேன்.
‘ஏன் நாலு நாலா வரல?’ மாஸ்டர் கேட்டார்.
‘பங்கஷன்னால வர முடியல சார்…..’
‘சரி…. நல்லா எழுதுற ஸ்டூடண்ட்ஸ் கிட்ட இருந்து நோட்ட வாங்கி ‘அணி’ நோட்ஸ் எழுதிக்கோ…… இதுல இருந்துதான் 10 மார்க் கேள்வி வரும்’’ மாஸ்டர் கூறினார். பின்னர் அவரே அனிதாவின் பெயரையும் பரிந்துரைத்தார்.
அனிதா…. எங்கள் டியூஷனுக்கு வந்து கொண்டிருந்த தமன்னா. யாரிடமும் பேச மாட்டாள், தோழிகளை தவிர.
இவளிடம்போய் எப்படி நோட்டு கேட்பது? பெண்களிடம் பேசியே வழக்கமில்லை. மேலும், வாஜ்பாயிடம் கேட்கலாம் என்றால், அவன் கையெழுத்து, பலாப்பழத்தில் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஈக்களை போன்று இருக்கும். ஒரு எழவும் புரியாது. மற்ற மாணவர்களிடமும் அறிமுகமும் கிடையாது. யோசிக்கிறேன்….. யோசிக்கிறேன்…. தீர்வே கிடைக்கவில்லை.
இப்படியே 2 நாட்கள் ஓடிவிட்டது.
இன்றைக்கு எப்படியாவது, அனிதாவிடம் மாஸ்டர் கூறியதை சொல்லி நோட்டை கேட்டுவிட வேண்டும் என்று டியூஷன் தொடங்குவதற்கு சற்று முன்னரே சென்றுவிட்டேன்.
டியூஷன் சென்டர் ஒரு வீட்டின் மாடியில்தான் இயங்கி வந்தது. அதற்கான படிக்கட்டு ஒரு அறையின் உள்ளே செல்வது போன்று இருக்கும்.
ரோட்டில் நான் வாஜ்பாயுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.
அனிதா….. வழக்கம்போல் தலையை குனிந்து கொண்டே வந்தாள். வெடுக்கென்று படிக்கட்டு இருக்கும் அறையில் நுழைந்துவிட்டாள். அவளிடம் பேச வாய் எடுத்தேன். ஆனால், காற்றுதான் வந்தது. சரி போய் தொலைகிறது. வேறு யாரிடமாவது கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று இருந்துவிட்டேன்.
மாஸ்டர் வருவதற்கு முன்பு மாணவர்கள் எல்லோம் சாலையில் நிற்க வேண்டும். மாணவிகள் என்றால், அறையின் உள்ளே இருக்கும் படிக்கட்டில் அமர்ந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் எழுதப்படாத விதி.
அன்று, வாஜ்பாயையும், என்னையும் தவிர வேறு மாணவர்கள் யாரும் வரவில்லை.
ஆனால், மாணவிகள் ஒரு 10 பேராவது வந்திருப்பார்கள். எல்லோரும் அறையின் உள்ளே சென்றுவிட்டார்கள்.
அனிதா உள்ளே சென்ற ஒரு சில நிமிடத்தில், மாணவிகளில் ஒரு ஜண்டிராணி கூட்டத்தை சேர்ந்த ஒருவள் வந்து, உங்களை தீபா கூப்பிடுறா என்றாள்.
ஜண்டிராணி என்னை எதற்கு கூப்பிடுகிறாள் என்று ஆச்சரியப்பட்டேன். சாதாரண பெண்களிடமே பேசுவதில்லை. இதில் ஜண்டிராணியிடம் போய் எப்படி பேசுவது? அவள் கூறியதை கண்டுக்கொள்ளாதது போல் மீண்டும் வாஜ்பாயிடம் பேச ஆரம்பித்துவிட்டேன்.
ஒரு சில நிமிடம் கழித்து மீண்டும் வந்த அவள், தீபா உங்களை கூப்பிடுறான்னு சொன்னேன்ல….. வாங்க என்று அதிகாரத்துடன் கூறிவிட்டு சென்றாள்.
அய்யய்யோ… ஏழரையோ கூட்டியிருவாய்ங்களோ…. என்று மனம் பதற ஆரம்பித்துவிட்டது. யாரிடமும் நாம் வம்பு, தும்பு செய்யவில்லையே….. ஒருவேளை அனிதாவிடம் பேச எத்தனித்தது, இவர்களுக்கு தெரிந்து வம்பு வளர்க்க பார்க்கிறார்களோ…. இப்படி ஏகப்பட்ட யோசனைகள் மனதில் வந்து செல்ல ஆரம்பித்தது.
வந்தவள்… நான் வருகிறேனா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சரி வேறு வழியே இல்லை என்று நினைத்து கொண்டு, குரு ராகவேந்திரா துணை என்று மனதில் ஜபம் செய்து கொண்டே படிக்கட்டு அறையில் நுழைந்தேன். அங்கு பாவை விளக்குபோல் ஒவ்வொரு படியிலும் ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள். அனிதா கடைசி படியில் நின்றிருந்தாள்.
கூட்டத்தின் ஜண்டிராணி, படிக்கட்டியின் பாதியில் நின்றிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் மனம், வர்தா புயலில் ஜன்னல் கதவுகள் அடித்துக் கொண்டதுபோல் படபடவென்று அடிக்கிறது. கழுத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு வேர்த்து ஒழுகுகிறது. இவ்வளவு பெண்கள் ஒரு சேர என்னை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும், என்னவாகும்?
நான் உள்ளே சென்று நின்றதும், ஜண்டிராணிதான் என்னை பார்த்து சிரித்தாள். அவள் சிரிப்பில் கிண்டல் இருப்பது போன்ற தோரணை இல்லை. நட்புடன் சிரிப்பது போன்று இருந்தது.
‘என்னங்க?’ என்றேன்.
ஜண்டிராணிதான் பேசினாள்.
‘‘ஏங்க….. சொல்றதுன்னா நேரிலேயே சொல்ல வேண்டியதுதானே….. லெட்டர்ல எல்லாம் ஏன் சொல்றீங்க?’’ கேட்டாள்.
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன சொல்லணும் என்கிறாள். என்ன லெட்டர்?
சற்று தைரியம் வரவழைத்துக் கொண்டே, ‘என்ன லெட்டர்ங்க?’’ என்றேன்.
‘‘ஒண்ணுமே தெரியாதாக்கும்… லவ் லெட்டர் அனுப்பிட்டு தெரியாததது மாதிரி முழிக்கிறதை பாரு’’ என்றாள்.
ஓ….. அம்மணிக்கு யாரோ லெட்டர் அனுப்பி இருக்காங்க…. அதை நான் தான் அனுப்பியிருக்கேன்னு நினைச்சு பேசுகிறாள் என்று புரிந்தது.
எங்கிருந்து அவ்வளவு தைரியம் வந்தது என்று தெரியவில்லை. அவளிடம், ‘‘ஹலோ…நானெல்லாம் லெட்டர் அனுப்பலை. எனக்கு அந்த பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது’’ என்றேன்.
‘‘அப்ப இத யார் அனுப்பினது’’ என்று ஒரு லெட்டரை எடுத்து காண்பித்தாள்.
அது கிறுக்கல் எழுத்தில் ஐ லவ் யூ என்று போட்டிருந்தது.
‘‘ஹலோ இது என்னுடைய கையெழுத்து இல்லை…..’’ நீங்க மாஸ்டர் கிட்ட கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுங்க என்று கூறிவிட்டு, யாரையும் ஏறெடுத்து பார்க்காமல் மீண்டும் வாசலுக்கு வந்துவிட்டேன்.
நான் இல்லை என்று தெரிந்ததும் ஜண்டிராணி, அன்று டியூஷன் முடிந்ததும் மாஸ்டரிடம் கம்ப்ளைண்ட் பண்ணிவிட்டாள். தான் ஆராய்ந்து வைப்பதாக கூறிய மாஸ்டர், என்னைப்பற்றி நல்லவிதமாகவும் கூறியுள்ளார்.
அந்த லவ் லெட்டர் வந்திருந்த காகிதம் இரண்டுகோடு போட்ட ஒரு நோட்டில் இருந்து கிழிக்கப்பட்ட காகிதம்.
அந்த காகிதத்தை பார்த்தபோது இதை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறோமே… என்று நினைவுப்படுத்தி பார்த்தும் ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை. அதனால் அந்த விஷயத்தை அப்படியே மறந்துவிட்டேன்.
சுமார் ஒரு வார காலத்துக்கு பின்னர், அதேபோல் ஜண்டிராணியும், அவளது தோழிகளும் வந்திருந்தார்கள். வழக்கம்போல் தோழி வந்து அழைத்தாள். இம்முறை சற்று தைரியம் வந்துவிட்டதால், பயமின்றி உள்ளே போனேன்.
ஜண்டிராணி தான் பேசினாள். ‘‘சாரிங்க…. நீங்க தான் எழுதியிருப்பீங்கன்னுதான் சார் கிட்ட முதல்ல கம்ப்ளைன்ட் பண்ணல. அந்த லெட்டரை என் நோட்டுல இருந்ததை பார்த்தேன். அது எழுதினது….. என் டியூஷனில் இருக்கும் ஒரு மாணவனின் பெயரை கூறினாள்’’
அப்போதுதான் பளீச்சென்று ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அந்த மாணவன்தான் அந்த ரெண்டு கோடு போட்ட நோட்டை பயன்படுத்துவான்.
‘‘சார்தான் கரெக்டா கண்டுபிடிச்சு, அவனை பிடிச்சு சரியா திட்டிட்டார்…. அதனாலதான் அவன் டியூஷனுக்கு வர்றதில்லை’’ என்றாள்.
‘சரிங்க’’ என்றேன்.
‘‘ஆனா…. அந்த லெட்டரை நீங்க குடுத்திருக்கலாம்’’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கூறிவிட்டு ஓடிவிட்டாள்.
அனிதாவிடம் நோட்டு வாங்குவதை கெடுத்ததும் இல்லாமல், பாவி…. மக்கா….. இவளுக்கு லெட்டர் வேறு குடுக்கணுமாம்ல……
நரநரவென்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டேன்.
காதலர் தினத்தில் நடந்த இந்த சம்பவத்தை இப்போது நினைத்தாலும் கொல்லென்று சிரிப்பு வந்துவிடும்.

16 January 2018

வேலைக்காரன்

வேலைக்காரன்
-    -  ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்

எங்கள் கடையில் வேலை பார்த்த அந்த ஆக சிவந்த மனிதரின் நாமகரணம் குமரன். அவரது பெயருக்கு ஏற்ப, மூளை மிக பால்யமானதாகவே இருந்தது. அப்பாவி என்பதற்கும் மேலான ஒரு நிலை கொண்ட மனிதர். நாங்கள் நினைப்பதைவிட பத்து மடங்கு அதிகமாக வேலை செய்பவர்.
அவரை எங்கள் கடையில் வேலைக்கு சேர்த்துவிடுவதற்காக ஒரு நாள், அவரை அழைத்துக் கொண்ட வந்தார் அவருடைய தந்தை. என் தந்தை கண்டிப்புக்கு பெயர் பெற்றவர். அவரிடம், ‘‘உங்களிடம் வேலைபார்த்தால்தான் இவன் (திருவாளர் குமரன்) உருப்படுவான். எத்தனையோ இடங்களில் வேலைக்கு சேர்த்துவிட்டேன். உருப்பட மாட்டேங்கிறான்’’ என்றார்.
என் தந்தை எல்லோரிடம் கேட்பதுபோல், குமரனிடம் என்ன படித்திருக்கிறாய்? என்றார்.
‘‘எம்.ஏ.’’ என்று சர்வசாதாரணமாக பதில் வந்தது அவரிடம் இருந்து.
குமரனின் தந்தை அவரை முறைத்துக்கொண்டே.... கிழிச்சே என்று கூறியபடி, ‘‘10ம் கிளாஸ் பெயில் சார்’’ என்றார் பவ்யமாக.
அப்புறம் ஏன் பொய் சொன்னே என்று குமரனிடம் கேட்டார் என் தந்தை.
‘‘எப்படியும் எம்.ஏ. பாஸ் பண்ணிடுவேன்’’ என்றார் சற்றும் சளைக்காத தன்னம்பிக்கையுடன்.
‘‘சரி…. நாளையில இருந்து வேலைக்கு வந்திடு’’ என்றார் என் தந்தை.
அன்னைக்கு ஆரம்பித்தவர்தான். வேலையை விட்டு நிற்கும் வரையில் தினமும் அவர் என் தந்தையை வேலை (?) வாங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தார்.
அன்று கடையில் செம கூட்டம். விசைத்தறியாளர்கள் கொடுத்த ஆர்டரின்படி, ரூ.10,000 மதிப்புள்ள உதிரிபாகங்களை ஒவ்வொன்றாக அலமாரிகளில் இருந்து சேகரித்து, எண்ண வேண்டியதை எண்ணியும், எடை போட வேண்டியதை எடைபோட்டு பிரித்து கட்டி, கோணிப்பையில் வைத்து பார்சலாக தைத்தோம். அதாவது நானும், இன்னொரு வேலையாளும். எல்லாம் முடிந்தது மணி ஏழு.
மாலை 6 மணி இருக்கும், என் உடனிருந்தவருக்கு ஒரு வேலை கொடுத்துவிட்டு அவர் வெளியே போய்விட்டார். குமரனும் ஏதோ ஒரு வேலைக்காக வெளியே அனுப்பப்பட்டிருந்தார். அவர் வரும் வரையில் இருந்துவிட்டு, பின்னர் வசூல் பணிக்கு செல்லுமாறு போகும்போது என் தந்தை கூறியிருந்தார்.
கடையில் நான் மட்டுமே இருந்தேன். குமரன் வந்தார். அவரிடம் கடையை பார்த்துக் கொள்ளுமாறு கூறிவிட்டு நான் வசூலுக்கு சென்றுவிட்டேன்.
இரவு 8 மணிக்கு திரும்பி வந்தேன். வந்தால், என் உடன் இருந்தவர், மற்றொரு வேலையாள், மேனேஜர் என் தந்தை என்று எல்லோருமே பரபரப்பாக அங்கும் இங்கும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
நான் நுழைந்தவுடன், ‘‘இங்கிருந்த ஆண்டிப்பட்டி பார்சலை பார்த்தியா?’’ என்று கேட்டார் மேனேஜர்.
‘‘இங்கேதானே இருந்தது?’’ என்று பதில் கூறிவிட்டு நானும் அங்கு, இங்கு பார்த்தேன். அது காணவில்லை. அது கிட்டத்தட்ட 30 கிலோ எடை கொண்டது. சாதாரணமாக ஒருவரால் எளிதில் தூக்கிச் சென்றுவிட முடியாது.
நான் போகும்போது கூட அது இருந்தது. இந்த மானுடன் என்ன செய்துவிட்டானோ என்று குமரனை பார்த்தேன். அவர் எல்லோரையும் விட பரபரப்பாக கடை இருக்கும் சந்து முக்கு வரை ஓடி, ஓடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு தெரியாமல் எடுத்து சென்றுவிட்டார்களோ என்று எல்லோரும் பயந்தோம்.
அப்போது குமரனைப் பற்றி நன்கு தெரிந்த ஒரு வேலையாள் வசூல் முடித்துக் கொண்டு வந்தார். விஷயத்தை கூறியவுடன், பார்சலை யாரும் தூக்கிச் சென்றிருக்க முடியாது என்று கூறிவிட்டு, குறிப்பிட்ட ஒரு உதிரி பாகத்தை எண்ணிப்பார்த்தார். அது காலையில் இருந்த ஸ்டாக் அளவிலேயே சரியாக இருந்தது.
குமரனை கூப்பிட்டார் அந்த சக வேலையாள்.
‘‘டேய் குமரா… இங்க ஒரு பார்சல் இருந்ததா?’’, வேலையாள்.
‘‘ஆமா… இருந்துச்சு….’’ குமரன்.
‘‘நீ. . . . பார்த்தியா?’’
‘‘ஆமா… பார்த்தேன்’’
‘‘நல்லா பெருசா… கோணிப்பையில கட்டியிருந்துச்சே… அது தானே?’’
‘‘ஆமா… நல்லா பெருசா கோணிப்பையில கட்டி தைச்சு இருந்துச்சு’’
‘‘அதை என்ன பண்ணே….?’’
‘‘அதுதானே…. லாரி ஆபிஸ்ல இருந்து வந்ததை அப்படியே பொறுப்பில்லா எல்லோரும் போட்டுட்டு போய்டிங்களா…. நான்தான் பொறுப்பா அதை பிரிச்சு உரிய இடத்துல அடுக்கி வச்சுட்டேன்’’ கூலாக கூறினார் குமரன்.
சுற்றி நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு பொருட்கள் கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சியா…. அல்லது அவர் கூறியதில் அதிர்ச்சியா என்பது தெரியவில்லை. எல்லோரும் அவரவர் வேலையில் மீண்டும் பார்சல் போடும் மும்முரத்தில் இறங்கிவிட்டோம்.
இன்னொரு இனிய பொழுது.
வீடு மாறும் படலம்.
எங்கள் வீட்டுக்கு எதிரில் பால் பூத் இருந்தது. அன்று என்னவோ பால் பூத் காலை 6 மணியாகியும் திறக்கவில்லை.
வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிகளுக்கு காபி போட்டுக் கொடுக்க பால் அவசியமாக இருந்தது. ஓடியாடி ‘வேலை’ செய்து கொண்டிருந்த குமரனை கூப்பிட்ட என் தாயார், ‘‘பால் பூத்துக்கு சென்று பால் எப்போ வரும்னு கேட்டு வாப்பா’’ என்றார்.
அவரை அனுப்பியதை தாயாரும் மறந்துவிட்டார். அதை கேட்ட நானும் வேலை பிசியில் மறந்துவிட்டேன்.
மாலை 4 மணி இருக்கும். விருந்து எல்லாம் முடிந்து ஹாயாக ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தோம்.
குமரன் வேர்த்து விறுவிறுக்க உள்ளே வந்தார்.
‘‘பால் நைட்டு 4 மணிக்கே அனுப்பிட்டாங்களாம். காலையில 6.30 மணிக்குள்ளே பால் வந்துடும்னு… பால் பண்ணையில அதிகாரிங்க சொல்லிட்டாங்க’’ என்று பதில் கூறினார்.
வீ்ட்டுக்கு எதிரில் இருந்த பால் பூத்தில் பால் ஏன் வரவில்லை என்று கேட்ட குமரனிடம், பால் பூத்காரர் போய் பண்ணையில போய் கேளு என்று எதார்த்தமாக பதில் கூறிவிட, அதையும் சிரமேற்கொண்டு, 10 கி.மீ. தொலைவில் இருந்த பண்ணைக்கு சைக்கிளில் போய், அதிகாரிகளிடம் கேட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து மீண்டும் திரும்பி வந்து, பதில் கூறிய குமரனை பாராட்டுவதா இல்லையா?
மனிதர் இன்னமும் யாரையோ வேலை வாங்கிக் கொண்டிருப்பார் என்று நம்பலாம்.

08 August 2017

ஒளிமயமான…..

அன்றொரு நாள் பத்திரிகை விளம்பரம்.
சென்னையில் அமெரிக்க தூதரகத்தில் பழையப் பொருட்கள் ஏலம் விடப்படுகிறது என்று குட்டியோண்டு வந்திருந்தது. அலுவகத்தில் இதுபோன்ற விளம்பரங்களை பார்த்தே பழக்கப்பட்ட என்னுடைய சீனியர் அதுபற்றி கூறினார்.
அப்போது எல்லாம் நிறைய ஓய்வு நேரம் இருக்கும். மேலும், அப்படி என்னதான் விற்பார்கள் என்ற ஆர்வமும் ஒருபுறம் அரித்தது. முடிவு…. சீனியரும் நானும் சேர்ந்து, ஏலத்துக்கு முதல் நாளில் காட்சிப்படுத்தப்படும் பொருட்களை போய் பார்த்துவிட்டு வருவது என்று முடிவு செய்தோம்.
காட்சி நாளில் பொருட்களை பார்வையிடவும், ஏலத்திலும் கலந்து கொள்ளவும் கட்டணம் ரூ.165. இரண்டு பேரும் அதை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றோம்.
புத்தம் புதிய கம்ப்யூட்டர்கள் போல் இருந்த டெஸ்க்டாப் கம்ப்யூட்டர்கள், பெல்ஜியம் நாட்டு கண்ணாடி பொருத்திய மர பீரோக்கள், அழகழகான சோபாக்கள், சேர்கள், அந்த நேரத்தில் எல்லோருடைய கனவாக இருந்த 29 இன்ச் டிவி என்று கட்டில் முதல் ராஜாக்கள் காலத்தில் 30 பேர் அமர்ந்து சாப்பிடும் டைனிங் டேபிள் வரை வரிசையாக அடுக்கி அதற்கு எண்களையும் கொடுத்து இருந்தார்கள்.
டெஸ்க்டாப் கம்ப்யூட்டர்கள் இயங்குமா என்று, அறையில் இருந்த ஒரு ஊழியரிடம் கேட்டேன். அவர் என் நெற்றியை பார்த்துவிட்டு, அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது என்று மறைமுகமாக எதையோ சொன்னார்.
ஆறாம் அறிவு, வேணாம்டா விஷப்பரீட்சை என்று எச்சரித்தது.
டெஸ்க்டாப் அறையில் நாங்கள் பார்த்து கொண்டே இருந்தபோது வந்தவர்கள் எல்லாம் வெளியேறிவிட்டார்கள். இதனால் ஒரு கம்ப்யூட்டரின் வயரை எடுத்து மின் இணைப்பில் செருகி பார்த்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்து அதை எடுக்க தயாரானபோது, வெளியே போன ஊழியர் உள்ளே என்னையும், வயரையும் பார்த்து முறைத்தார்.
10 ஆண்டுகள் உள்ளே போட்டுவிடுவார்களோ… பயம் கவ்விக்கொள்ள அப்படியே வைத்துவிட்டு சற்று நகர்ந்து கொண்டேன்.
அதிமேதாவியாக இருந்த ஒரு நபர், பிளக்கின் 2 பின்களை நாக்கில் வைத்து சுவை பார்த்து கொண்டிருந்தார். அதைப்பார்த்து ஆச்சரியம் அடைந்து, அவரிடம் விவரம் கேட்டேன்.
சார்….. சிஸ்டம் ஒர்க்கிங் கண்டிஷன்ல இருந்தா, பிளக்கை நாக்கில வச்சா லேசா சுர்ருன்னு இருக்கும். இல்லாட்டி ஒன்னும் இருக்காது என்றார்.
அப்படியும் இருக்குமோ? ஒரு பிளக்கின் பின்னை எடுத்து நாக்கில் வைத்து பார்த்தேன். உப்பு கரித்தது. அந்த பக்கி ஏற்கனவே நக்கி பார்த்திருக்கும்போல….. இன்னொரு பிளக்கை எடுத்து பார்த்தேன். ஜில்லென்றுதான் இருந்தது.
அதெல்லாம் ஒர்க்கிங் கண்டிஷன்ல இருக்காது சார்…. நாலைஞ்ச எடுத்து சோதித்து பாருங்க…. ஏதாவது ஒரு நல்ல பீஸ் கிடைக்கும்னு சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் பிளக்குகளை நக்க ஆரம்பித்தார் அந்த அச்சுபிச்சு.
நமக்கு வேண்டாம்னு என்று நினைத்துக் கொண்டு ஓரளவுக்கு நன்றாக தெரிந்த கம்ப்யூட்டர்களின் எண்களை மட்டும் குறித்து வைத்து கொண்டு மற்ற பொருட்களை பார்க்கப் போய்விட்டோம்.
எல்லாம்வற்றையும் பார்த்துவிட்டு, ஆபிசில் சொன்னபோது, அவர்களுக்கும் எங்களைப்போன்று ஆர்வம் தொற்றிக் கொண்டது. இதனால் வாங்கிய 2 டிக்கெட்டுகளை வைத்து எல்லோரும் போய்விடுவது என்று முடிவு செய்து, இத்தனை மணி வரை நீ, இத்தனை மணி வரை நான் என்று டைம் போட்டுக் கொண்டோம்.
மறுநாள் நாங்கள் போனபோது கம்ப்யூட்டர் ஏலம் ஆரம்பித்திருந்தது. சேட்டு போல இருந்த ஒருவர், விட, விட எல்லாவற்றையும் 5 ஆயிரம், 6 ஆயிரத்துக்கு வாங்கிக் கொண்டே இருந்தார்.
பிளக் நக்கி வந்திருக்காரா என்று சுற்றும், முற்றும் பார்த்தேன். பக்கியை எங்கும் காணவில்லை.
நாங்கள் குறித்து வைத்திருந்த கம்ப்யூட்டர் ஏலத்துக்கு வந்தபோது, உற்சாகமாக ரூ.1,500க்கு கேட்டேன். சேட் ஒரேயடியாக ரூ,5,000க்கு கேட்டார். அவருக்கே ஏலம் போனது. அன்று மட்டும் அவர் 25 கம்ப்யூட்டர்களை ஏலம் எடுத்தார். அவற்றை எடுத்து செல்வதற்கும் ஏற்கனவே தயாராக மினி லாரியையும் எடுத்து வந்திருந்தார்.
நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகி வெளியே வந்து ஏற்கனவே காத்திருந்த நண்பர்களிடம் என்ட்ரன்ஸ் டிக்கெட்டை கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். டிக்கெட் செலவு தண்டம்.
நண்பர்கள் முதல்நாள் நடந்த பொருட்கள் காட்சிப்படுத்தும் நாளில் செல்லவில்லை. இதனால் அவர்கள் குருட்டாம்போக்கில்தான் ஏலத்தில் கலந்து கொண்டார்கள். ஆன்சியன்ட் நைட் லேம்ப் என்று ஏலத்தை நடத்திய அதிகாரி கூறியிருக்கிறார்.
நண்பர்கள் சரி எப்படியும் வெளியேயாவது விற்று விடலாம் என்று எண்ணி ரூ.500க்கு ஏலம் கேட்டுள்ளார்கள். சுற்றும், முற்றும் யாராவது கேட்பார்கள் என்று அவர்கள் திரும்பி பார்த்துள்ளார்கள். ஆனால், யாருமே அந்த விளக்குக்கு போட்டி போடவில்லை.
ரூ.500 மூணு தரம் என்று அதிகாரி சொன்னபோது, அட்ர சக்கை, அட்ர சக்கை என்று எழுந்து சென்றுள்ளார்கள். சார்… பணத்தை இங்க கட்டிட்டு உள்ளேப்போய் பொருளை வாங்கிக்கோங்க என்று கூறியுள்ளனர். கட்டிவிட்டு உள்ளே ரசீதை கொடுத்தபோது, ஒரு ஊழியர் அந்த பொருளை கொண்டு வந்து போட்டுள்ளார். அது அந்த காலத்தில் ரயில்களுக்கு சிக்னல் காட்ட பயன்படுத்தப்படும் ஒரு லாந்தர் விளக்கு. அது இப்போது உயிரை விடுமோ அல்லது அப்புறம் விடுமோ என்பது போல் அக்கு, அக்காக கழன்று தொங்கி கொண்டிருந்துள்ளது.
இவர்களுக்கு பேய் அறைந்த குறையாக, வெளிறிப்போய் நின்றுள்ளார்கள். பின்னர் சுதாரித்துக் கொண்டு, இது எங்களுக்கு வேண்டாம். இங்கே வைத்து கொள்ளுங்கள் என்று வெளியே வர முயன்றுள்ளார். ஆனால் ஏலம் எடுத்த பொருளை எடுத்துக் கொள்ளாமல் வெளியே செல்லக்கூடாது என்று கண்டிப்புடன் கூறி, ஊழியர்கள் அதை அவரிடம் கொடுத்துள்ளார். ஒரு கேரி பேக்கையாவது தாருங்கள் என்று கெஞ்சியும் யாரும் தரவில்லை.

அதை எடுத்து ஏலம் நடந்த வழியாக வந்தபோது, ஏல நடத்திய அதிகாரிகள் உட்பட அங்கிருந்த அனைவரும் கொல் என்று சிரித்துவிட்டார்களாம். அலுவகலத்தில் வந்து சொல்லி சொல்லி வருத்தப்பட்டார்கள். அந்த அரதப்பழசான லாந்தர் விளக்கு பழைய அலுவலகத்தில் பல ஆண்டுகளாக நினைவுப் பொருளாக இருந்து வந்தது.- ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்.

29 July 2017

தயவு செய்து……

இதோ, அப்படி, இப்படி என்று 6 மாதங்களை தாண்டிவிட்டது.
இன்றைக்கு தொட்டுவிடலாம், நாளைக்கு தொட்டுவிடலாம் என்ற நப்பாசையுடன் போய்க் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ஆனால், என் ஆசையில் மண்தான்.
எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஜனவரி மாதத்தில் குருபெயர்ச்சியையொட்டி கோயிலுக்கு சென்றேன். அன்று ஒரு நப்பாசையில் சென்றேன். ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது.
அடுத்து ஒரு நாள் சென்றேன். பூட்டு தொங்கியது. சரி இல்லை போலும் என்று நினைத்து கொண்டேன்.
இன்னொரு நாள் மார்க்கெட்டுக்கு வந்த இடத்தில் பார்த்துவிட்டு போகலாம் என்று போனேன். பெரிய மீசை வைத்த ஒரு நாள் நின்றிருந்தார். பார்வையிலேயே முறைப்பு தெரிந்தது. எதற்கு வம்பு என்று வண்டியை நிறுத்தாமலேயே வந்துவிட்டேன்.
ஒருநாள் பாங்குக்கு போயிருந்தேன். வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தபோது, அருகில்தானே…. ஒரு எட்டு பார்த்துவிட்டு போயிலாம் என்று ஒரு ஆர்வத்தில் போனேன்.
ம்ம்ம்….. இந்த ஜென்மத்தில் உனக்கு அந்த கொடுப்பினை இல்லை என்பதுபோல், ஏமாற்றம் காத்திருந்தது.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. கையில் காசு இல்லை. ஆனாலும், மனதில் ஒரு உந்துசக்தி, இன்றைக்கு எப்படியும் தொட்டுவிடலாம் என்று நினைத்து போனேன். வாசலில் பெண்கள் அமர்ந்து வெத்தலைப்பாக்கு போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். எட்டிப்பார்க்கலாம் என்றால், ஏம்ப்பா..... எந்த தேசத்தில இருந்து வந்திருக்கே…. நாங்க எல்லாம் உட்கார்ந்திருக்கிறப்போ தெரியலை…. போய்யா…. போய்யா…. என்று விரட்டினார்கள்.
மனதின் உந்து சக்தியையும், கீழே கிடந்த ஒரு பழைய செருப்பையும் பார்த்தேன். தேவைதான்….. மனதை திட்டிக்கொண்டே வண்டியை உதைத்தேன்.
சின்னபசங்களைப்போல், இது நடந்தால், அது நடக்கும் என்று எண்ணிக் கொள்வதைப்போல், பூவா, தலையா போட்டுப்பார்த்தேன். தலை விழுந்தது. இன்றைக்கு தொட்டுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை பிறந்தது. ஆனால், வாசலிலேயே போர்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
‘ஏடிஎம் இஸ் நாட் ஒர்க்கிங்’
மயிலாப்பூர் கார்ப்பரேஷன் வங்கியின் ஏடிஎம்மில் இருந்து எடுத்து என்றைக்காவது பணத்தை தொட்டுவிட வேண்டும் என்ற என்னுடைய முயற்சி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
பின்குறிப்பு: யாராவது இந்த ஏடிஎம்மில். பணத்தை எடுத்தால், ஒரு விநாடி கூட தாமதிக்காமல் இந்த அலைபாயும் வாடிக்கையாளனுக்கும் கூறுமாறு பணிவன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறன். உள்ளே சென்று வங்கி ஊழியர்களிடம் ஏடிஎம்மில் எப்போது பணம் கிடைக்கும் என்று கேட்டால், ‘‘அது நனக்கு கொத்தில்லா’’ என்று கொத்துகிறார்கள் என்பதால், உங்களிடம் சொல்கிறேன். தயவுசெய்து மறந்துவிடாதீர்கள். பாலகுமார்.

25 April 2017

வருஷத்துக்கு ஒரு....


வருஷத்துக்கு ஒரு....

பஸ் பயணங்கள் மற்றும் ரயில் பயணங்களில் வித்தியாசமான அனுபவங்கள் பலருக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். இதில் எனக்கு ஒரு படி அதிகம். அந்தளவுக்கு பல சுவையான, திகிலுாட்டும், மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களை சந்தித்துள்ளேன்.
அன்று ஒரு விடுமுறை நாள். ராமேஸ்வரத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த நேரம். வார விடுமுறைக்காக மதுரைக்கு, காலை 9 மணி ரயிலை பிடித்தேன். ரயிலில் கூட்டமே இல்லை. அப்போது ரயில் பெட்டிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட்டவை அல்ல. எல்லாமே தனித்தனி பெட்டிகள். ஒரு பெட்டியில் நான் ஏறி அமர்ந்தேன். அந்த பெட்டியின் நான் அமர்ந்திருந்த பிரிவுக்கு, முந்தைய மற்றும் பிந்தைய பிரிவில் ஆட்கள் யாருமே இல்லை. அதற்கு முந்தைய பிரிவில் மட்டும் 2 பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அப்பாடா.... என்று களைப்பில், காலை நன்கு நீட்டி ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். பாம்பன் பாலத்தை தாண்டி மண்டபத்தில் நின்றது ரயில். எத்தனை முறை பார்த்தாலும், பாம்பன் பாலம் மட்டும் அலுப்பதே இல்லை. சின்னக் குழந்தைப்போல் முழுமையாக அதை பார்த்து விடுவது எனது வழக்கம்.
மண்டபத்தில் யாராவது ஏறுவார்கள என்று எதிர்பார்த்தேன் ஆனால், யாருமே ஏறுவதாக இல்லை. அங்கிருந்து ரயில் புறப்பட்டது. கூடவே, என் விதியும் சேர்ந்திருந்ததை அப்போது உணரவில்லை. இந்த இடத்தில் ஒன்றை சொல்லிக் கொள்வது உத்தமமாக இருக்கும். எனக்கு முஸ்லிம் நண்பர்கள் அதிகம். அதனால் அவர்கள் ஓதும் குரான் எனக்கு சற்று பரிச்சயமாகவே இருந்தது.
ரயில் வேகம் எடுத்து கொண்டிருந்தது. தலையில் குல்லா அணிந்து பாய் போல் இருந்த ஒருவர் எனது பிரிவுக்கு வந்தார். முஸ்லிம் நண்பர் போலும் என்று நினைத்து கொண்டேன். ராமநாதபுரத்தை சேர்ந்த முஸ்லிம்கள், மிக நட்புமிக்கவர்கள். ஒருவரை பார்த்தவுடனேயே நட்புடன் பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அது அவர்களின் இயற்கை குணம். எனக்கு பிடித்த குணமும் கூட. சரி இன்று இந்த நண்பருடன் பேசிக் கொண்டே போய்விடலாம் என்று எண்ணினேன்.
வந்தவர்.... என்னைப் பார்த்து சற்று முறைத்தமாதிரி இருந்தது. சரி, இவர் ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தை சேர்ந்தவர் இல்லை என்று தெரிந்தது. நான் அமர்ந்திருந்த பிரிவில், நான் இருந்ததை தவிர எல்லா இடங்களும் காலியாக இருந்த நிலையில், அவர் சீட்டில் அமராமல், சரியாக எனது நேர் எதிரே இருந்த சீட்டின் அப்பர் பெர்த்தில் ஏறிக் கொண்டார். தூங்குவார் போலும் என நினைத்தேன்.
தான் வைத்திருந்த கைப்பையில் இருந்து 4 பத்திகளை எடுத்து கொளுத்தினார். ஏதோ விலை குறைவான மட்டரகமான பத்தியாக இருந்தது. அதன்வாசம், இழவு வீடுகளில் வரும் ஒரு வித கெட்ட வாசனையை போன்று இருந்தது. அசவுகரியமாக இருந்தாலும் பொருத்து கொண்டேன். (பொருத்து தானே ஆகவேண்டும்).
மவுனமாக பத்தியை இரு கைகளிலும் வைத்து ஏதோ முனங்கினார். பின்பு, பையில் இருந்து 2 எலுமிச்சை பழங்கை எடுத்து முன்புறம் வைத்து கொண்டார். அவரது நடவடிக்கைகள் உள்ளுக்குள் லேசாக கிலியை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்தன. சீட்டின் ஓரத்துக்கு வந்து எட்டிப்பார்த்ேதன். பக்கத்தில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று! யாருமே இல்லை. 3வது பிரிவில்தான் 2 பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் இருந்து கூட சத்தத்தை காணோம். தூங்கியிருப்பார்கள் என்று நினைத்து கொண்டேன்.
திடீரென மேல் பெர்த்தில் இருந்தவர், சத்தமாக ஏதோ முனங்க ஆரம்பித்தார். அது கேட்பதற்கு, இப்போதைய பாகுபாலி படத்தின் எதிரி நாட்டு மன்னன் பேசும் பாஷைபோல இருந்தது. நிச்சயமாக அவர் குரான் ஓதவில்லை என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது.
முனங்கிக் கொண்டிருந்தவர், மீண்டும் பையில் (அது என்ன ரேஷன் ஷாப்பா....?) இருந்து ஒரு மை டப்பாவை எடுத்து கண்களில் பூசிக் கொண்டார். அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறாரோ என்று தொண்டைக் குழியில் ஒரு பந்து ஏறி, இறங்க ஆரம்பித்தது எனக்கு.
அமைதியாக இந்த வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்த ஆசாமி, திடீரென சத்தம்போட்டு அதை முனங்க ஆரம்பித்தார். இவரது செய்கைகள் பிடிக்காமல் புத்தகத்தை படிக்கலாம் என்று அப்போதுதான் ஒரு புத்தகத்தின் முதல் பக்கத்தை திறந்திருந்தேன். இவர் போட்ட சத்தத்தால் நாடி, நரம்பு ஒடுங்க மேலே பார்த்தேன். ஆசாமி, எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் சத்தமாக முனங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அடுத்ததுதான் உச்சக்கட்டம்.....
மீண்டும் பையில் கைவிட்டார். அவர் எடுத்தது, பளபளவென்று ஒரு சில்வர் கத்தி. இது என்னடா பாலக்குமாரா உனக்கு வந்த சோதனை என்று நெஞ்சுக்குழியில் பயம் ஏகத்துக்கு பற்றிக் கொண்டது.
கத்தியை எடுத்து வீரப்பா போன்று இடது கையில் வைத்து சானைப் பிடிப்பதுபோன்று செய்து பார்த்தார்.
விட்டுர்றா... சாமீ.... ஆளைவிட்டா போதும் என்று தப்பி 3வது பிரிவுக்கு ஆட்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்துக்கு சென்றேன். அங்கு நினைத்தபடியே 2 பேரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஆசாமி போட்ட சத்தத்தில் அவர்களின் தூக்கமும் கலைந்திருந்தது.
‘‘யார்ரா அது கத்துறது?’’ என்று ஒருவர் கேட்டார்.
அருகில் இருந்தவர் என்னை மேலும், கீழும் பார்த்து, நிச்சயமாக இவர் கத்தியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைத்து, ‘‘அந்தப்பக்கம் யார் சார் கத்துறது’’ என்று என்னிடம் கேட்டார்.
இதுதான் சமயம் என்று நடந்ததை அப்படி கூறினேன்.
‘‘ஓ... அந்த பைத்தியக்காரானா?’’ என்று தெரிந்ததை போன்று, எழுந்து, வாடா என்று அருகில் இருந்தவரையும் அழைத்து கொண்டு, ஆசாமி இருந்த பெட்டிக்கு சென்றனர்.
‘‘லூசுப்பயலே... டெய்லி உன்னோட ரோதனையா போச்சு’’ என்று அவரை சகட்டுமேனிக்கு திட்டுவது தெரிந்தது.
அதற்குள் ஏதோ ஒரு ஸ்டேஷன் வந்திருந்தது. அங்கு ரயில்வே போலீஸ்காரர் ஒருவர் பெட்டியில் ஏறினார். அவர் எனக்கு ரயில் சினேகத்தில் அறிமுகமானவர். அவரிடம் நடந்ததை கூறினேன். அவரும் அந்த பிரிவுக்கு, ஆசாமியை கொத்தாக சட்டையைப் பிடித்து அள்ளிவந்தார்.
‘‘இவன் லூசுப்பய சார்.... ஏதோ வடநாட்டில இருந்து வந்திருக்கான். டெய்லி ரயில்ல ஏறி இப்படித்தான் பேசஞ்சர பயமுறுத்துறான்’’ என்று கூறி அவனை பெட்டியில் இருந்து இறக்கி, இன்னொரு ேபாலீஸ்காரரிடம் ஒப்படைத்தார்.
எனக்குப்போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

15 April 2017

ஒன்னு இங்க இருக்கு....


மதுரையில் ஒரு துக்க நிகழ்ச்சி. மாலையில்தான் தகவல் வந்தது. சென்னையில் இருந்து உடனடியாக கிளம்பிச் செல்ல வேண்டிய நிலை. பண்டிகை நேரம் என்பதால், அரசு பஸ்சில் கூட இடம் இல்லை. அப்புறம் எப்படி ரயிலில் டிக்கெட் கிடைக்கும்?
சரி... அன்ரிசர்வ் கோச்சில் போய்விடலாம் என்று ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்கூட்டியே சென்றேன். ஆனால், அன்ரிசர்வ்டு கோச்சில் நிற்க கூட இடமில்லாமல் மக்கள் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அடித்துபிடித்து உள்ளே போய்விட்டால் எங்காவது இடம் கிடைக்கலாம் என்ற நப்பாசையில் உள்ளே சென்றேன். அங்கு தடிதடியாக 2 அம்மணிகளும் அவர்களுக்கு அருகில் ஒல்லி உருவம் கொண்ட 2 பேரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். எதிர்ப்புறம் இன்னும் மோசம் 5 பேர் அமர்ந்திருந்தனர். சாமான்கள் வைக்கும் பகுதியில் தேமே என்று ஒருவர் படுத்திருந்தார். பின்னர் அவரையும், அடித்து எழுப்பி 3 பேர் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.
கோடை வெயிலால் வேர்த்து விறுவிறுத்தது. சாமான்கள் வைக்கும் அடுக்கின்மீது இரு கைகளையும் வைத்து கொண்டு சற்று சாய்ந்து நின்றேன். எவ்வளவு நேரம்தான் ஒரே இடத்தில் நிற்பது.
ரயில் கிளம்ப கால் மணி நேரம் இருந்தது. தடியாக இருந்த அம்மணிகளில் ஒருவர் செல்போன் எடுத்து பேச ஆரம்பித்தார். எதிர்முனையில் இருப்பவர் மைத்துனர் என்பது மட்டும் தெரிந்தது.
‘‘தம்பீ... நீங்க எங்க இருக்கீங்க...?’’ குண்டு பெண்.
.....
‘‘இங்க வந்தீங்கன்னா ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்திடலாம்’’
.....
(அடங்கொய்யால... இருக்கிற கூட்டத்துல இன்னொருத்தருமா?.....மனம் கொந்தளித்தது)
‘‘அப்படியா அங்க எடம் காலியா இருக்கா?. இங்க அசைய கூட இடமில்ல தம்பீபீபீ...’’
(ரெண்டு ஆள் இடத்தை பிடிச்சிட்டு பேசுற பேச்சை பாரு..... வடிவேலு பாசையில் மனம் பேசியது)
‘‘ஆனா.... என்னால சாமான் செட்டெல்லாம் தூக்கிட்டு அங்க வர முடியாது.... நீங்க இங்க வந்தீங்கன்னா... தூக்கிட்டு போய்டலாம்’’
(குண்டு பெண்மணியின் வார்தைகள் சீட் கிடைக்கப்போவதை முன்கூட்டியே அறிவித்ததால், சற்றே மனம் குதூகலித்தது)
‘‘நான் ரயில்வே கேன்டீன் எதிர்த்தாப்புல இருக்கிற பெட்டியிலதான் இருக்கேன்... வந்துருங்க’’ கூறிவிட்டு போனை அனைத்தார் ரெட்டை நாடி அம்மணி.
அவர் அவ்வளவு ஆர்வமாக எதிர்பார்த்தாரோ, இல்லையோ, அவரது மைத்துனருக்காக என் மனம் மிக அலைபாய்ந்தது. ஏனெனில், அம்மணி எழுந்தால், முதலில் உள்ளே நுழையும் இடத்தில் அடியேன் இருந்தேன்.
ரயில் கிளம்ப 10 நிமிடம் உள்ளதாக, 5 ஸ்டார் சாக்லேட் குரல் அறிவித்து கொண்டிருந்தது. மற்ற நாட்களில் இக்குரல் அவ்வளவு ஈர்க்காது. இன்று இனிமையாக இருந்தது.
அம்மணி மறுபடியும் போன் எடுத்து ரிங்கிட்டார்.
(சீக்கீரம்... சீக்கிரம்... மனம் குதித்தது)
‘‘என்ன தம்பீ... இன்னும் வரக்காணோம். டிரெயின் கெளம்ப போகுதாமே... லைன கட் பண்ணாதீங்க, அப்படியே இருங்க. நான் சொல்றேன்’’
.......
‘‘நான் யெல்லோ கலர் சாரி போட்டிருக்கேன். வெளிய கை நீட்டிக்கிட்டு இருக்கேன் பாருங்க... சீக்கிரம் வாங்க....’’
செல்போனை காதில் வைத்தபடி, அம்மணி வெளியில் பார்த்து கொண்டிருந்தார். நானும் அவருடன் சேர்த்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திருவாளர் மைத்துனருக்காக.
‘‘ரயில்வே கேன்டீன் வந்துட்டீங்களா... அப்படியே எதிர்த்தாப்புல இருக்கிற பெட்டியில பாருங்க...’’
.....
‘‘நீங்க என்ன கலர் டிரஸ் போட்டிருக்கீங்க....’’
....
‘‘ஓ.. போலீஸ் யூனிபார்மிலேயே வந்துட்டீங்களா.... இங்க யாரும் தெரியலையே..... அப்படி கேன்டீன் எதிர்தார்ப்பில இருக்கிற பெட்டிதான் வேற எங்கேயும் தேடாதீங்க....’’
பயணிகளின் கனிவான கவனத்துக்கு..... பாண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ்... இன்னும் சில நிமிடங்களில்.....
வயிற்றில் புளியை கரைத்தது.... ‘5 ஸ்டாரின்’ கரகர குரல்.
‘‘அய்யய்யோ வண்டி புறப்பட போகுதாம். நீங்க முதல்ல வண்டியில ஏறிக்கோங்க.....’’
...
‘‘ஆமா... கேன்டீனுக்கு எதிர்தார்ப்புல இருக்கிற பெட்டிதான்’’
போலீஸ்காரருக்கு கூடவா, கேன்டீன் எதிரே இருக்கும் பெட்டியில் இருப்பவரை அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாது..... மனம் சூடாகிக் கொண்டிருந்தது.
அம்மணியின் டென்ஷனை விட, எனக்கு ஏகப்பட்ட டென்ஷன் காரணம். வண்டி கிளம்பியே விட்டது.
இப்போ, மைத்துனரும், அம்மணி அருகில் வந்து அமரப் போகிறார். குறுகிய எதிர்காலத்தில் எனக்கு ஒரு சீட் கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை சுக்கு நூறாகிவிட்டது.
அம்மணி இன்னமும் செல்போனை கையில் வைத்து கொண்டிருந்தார். இனி என்னத்த... ஆகப்போகுது.... நொந்து கொண்டேன்.
‘‘கேன்டீன் எதிரெ இருக்கிற அன்ரிசர்வ்டு கோச் தான்’’
‘‘நான் சாப்புட சிக்கன் பிரியாணியும், இட்லியும் கொண்டு வந்திருக்கேன்’’
(இதுவேறயா.....)
‘‘என்னது திண்டுக்கல்ல வந்து வாங்கிக்கிறீங்களா.... அது விடிகாலையில இல்ல வரும்?’’
‘‘அடுத்த ஸ்டாப் தாம்பரம் வர்றப்போ, வந்து வாங்கிக்கோங்க’’
.....
‘‘ஏன் தாம்பரம் வராது..... சென்னையில இருந்து அடுத்த ஸ்டாப் தாம்பரம் தானேப்பா?’’
‘‘அடப்பாவீ நீ மதுரையில இருந்து வந்துகிட்டு இருக்கியா? நாசமாப் போச்சு... நான் சென்னையில இருந்து வந்துகிட்டு இருக்கேன்!....’’
கெக்கபெக்க.... கெக்கபெக்கே என்று 24 பெட்டிகளுக்கு முன்னால் இருக்கும் இன்ஜின் டிரைவருக்கே கேட்கும் அளவுக்கு சிரித்தது குண்டூஸ்.
அட பண்ணாடைங்களா.... அண்ணியும், மைத்துனனும் சேர்ந்து ஒரு பச்சுப்புள்ள மனசுல ஆசைய விதைச்சது இல்லாம இப்படி காமெடி பண்ணீட்டீங்களே!

18 March 2017

நல்லா தெரியும்... நல்லா தெரியும்.....

மாலைக்கண் நோய் பாதித்தவர் வேடத்தில் ஒரு படத்தில் நடித்த கவுண்டமணி, ஒரு காட்சியில் சினிமாவை பார்த்துவிட்டு இரவில் மனைவியை பின்னால் அமரவைத்தபடி அவர் வழிகாட்ட இவர் ஓட்டி வருவார். நடுவில் ஒரு லாரி வந்து நிற்கும்போது, சற்றும் கூச்சப்படாமல், ரெண்டு பைக் வருதுண்ணு நினைச்சேனுங்க... என்று அள்ளிவிடுவார்.
அதுபோன்ற சம்பவம் படம் வருவதற்கு முன்பே நாங்கள் பேசியாகிவிட்டது. அப்போது ராமநாதபுரத்தில் வேலை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். மதுரை மாற்றலாகி பொருட்களை எல்லாம் லாரியில் போட்டுவிட்டு வருவதற்காக நண்பன் ஒருவனை அழைத்து சென்றேன். எல்லா பொருட்களும் லாரியில் போட்டுவிட்ட பின்னர், பிரியா ஸ்கூட்டரில் ஊருக்கு திரும்புவதாக ஐடியா.
அதன்படி, பொருட்களை எல்லாம் லாரியில் ஏற்றிய பின்னர் மாலை 5 மணி அளவில் ஸ்கூட்டரில் மதுரைக்கு கிளம்பினோம். பரமக்குடி வரை நான்தான் ஓட்டினேன். பரமக்குடி பஸ் ஸ்டாண்டில் டீ சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் கிளம்பும்போது, நான் ஓட்டுகிறேன் என்றான் நண்பன். அப்போதே அவன் அரைகுறையாகத்தான் ஓட்டுவான். சரி கேட்கிறானே என்று கொடுத்துவிட்டு, விதியின் மீது பாரத்தைப்போட்டு பின்னால் அமர்ந்தேன்.
அப்போது குளிர்காலம் என்பதால் இருட்டிவிட்டது. பரமக்குடி ரயில்வே கேட்டுக்கு முன்னால் போய்க் கொண்டிருந்தபோது, இப்போதுள்ளது போன்று சாலையின் இருமருங்கிலும் விளக்குகள் எல்லாம் இருக்காது. இருள் மங்கிக் கிடக்கும். ஸ்கூட்டர் லைட் வெளிச்சத்தில் சாலையை பார்த்து கொண்டு வந்த எனக்கு திடீரென தூக்கிவாரிப்போட்டது. காரணம், இடதுபுறத்தில் வரும் சாலையின் விளிம்ைப குறிக்கும் மஞ்சள் கோடு காணவில்லை. அதற்கு பதிலாக வலது புறத்தில் அது வந்து கொண்டிருந்தது. இன்னொரு விஷயம், இப்போதுள்ளது போன்று அப்போது புளோரோசென்ட் பெயின்ட் எல்லாம் இல்லை. இதனால் சில அடி தூரத்துக்கு மட்டுமே கோடு தெரியும்.
அதிர்ச்சியாகி சாலையை பார்த்தபோது லாரி ஒன்று வேகமாக வந்து கொண்டிருந்தது. டேய்... டேய்... லாரி வருதுடா பிரேக் போடு... என்று உச்சஸ்தாயில் கத்த நண்பன் பிரேக் போட்டு நிறுத்தவும், லாரி எங்களுக்கு ஒரு சில அடி தூரத்துக்கு முன் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.
லாரிக்காரன், கவுண்டமணியை விட மோசமாக எங்களை திட்டினான்.
லாரியின் பளீச் வெளிச்சத்தில் பார்த்தபோது, பாசக்கார நண்பன் ஸ்கூட்டரை வலது விளிம்பின் ஓரத்தில் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.
என்னடா இப்படி பண்ணிட்டே... என்று நண்பனிடம் கேட்டேன். கவுண்டமணி வசனத்தைதான் எனக்கு சொன்னான்.
ரெண்டு பைக் வருதுண்ணு நினைச்சுட்டேன்... பா.... சரி விடு.
ஏறு... கிளம்பலாம் என்று மீண்டும் என்னை வம்புக்கு இழுத்தான்.
நான்தான் அவனை மெனக்கெட்டு உதவிக்காக கூட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தேன். இந்த நேரத்தில் அவனிடம், ‘நீ கீழே இறங்கு நான் ஓட்டுகிறேன்’ என்று சொன்னால் கோபித்து கொள்வானே என்று நினைத்து, மீண்டும் நொந்தபடி பின்னால் அமர்ந்தேன்.
டேய்... ஸ்கூட்டர் எங்க அப்பாவோடதுடா... ஏதாவது பண்ணிட்டேன்னு...வை, என்னை உண்டு இல்லைனு பண்ணிடுவார்டா... என்றேன் பரிதாபமாக.
அட... ஒரு தடவை தப்பு பண்ணினா... திரும்ப, திரும்ப... அதே மாதிரி பண்ணுவாங்களா.... உட்கார்டா என்றான்.
நம்பி.... உட்கார்ந்தேன்.
பரமக்குடி புறநகரில் உள்ள ரயில்வே கேட்டில் லெப்ட் திரும்பி மீண்டும் ரைட் எடுக்க வேண்டும்.
அதை சற்று தூரத்தில் வரும்போதே அவனிடம் சொன்னேன்.
அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம்... சும்மா... சும்மா... தொண, தொணக்காம வா என்றான்.
பரமக்குடி கேட்டில் லெப்ட் திரும்பும்போது, ஒரு பஸ் வந்து கொண்டிருந்தது. அதற்கு இடம் கொடுத்து இவன் சற்று வேகமாகவே லெப்ட் திரும்பினான். அப்போதே சொன்னேன். மெதுவாக ஓட்டு என்று பயபுள்ள கேட்டால்தானே.
வேகமாக லெப்ட் திரும்பிய நிலையில், ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் சத்தம்தான் வருகிறது வண்டி நகரவே இல்லை. நம்ம ஆள்... திராட்டிலை திருப்பு, திருப்பு என்று திருப்புகிறான். ஆனால், வண்டி நகரவே இல்லை. சைடில் போய் கொண்டிருந்த ஒரு வண்டிக்காரன்... டேய் கேண... பயலுகளா என்று திட்டிவிட்டுபோன பின்னர்தான் மீண்டும் நண்பர் ஏதோ வில்லங்கம் செய்துவிட்டது தெரியவந்தது.
கீழே இறங்கலாம் என்று இறங்குகிறேன்... இறங்கிய வேகத்திலேயே சடசடவென்று இறக்கத்தில் ஓட வேண்டியிருந்தது.
காரணம், எங்கள் ஸ்கூட்டர், சாலையின் ஓரத்தில் இருந்த குவிக்கப்பட்டிருந்த செம்மண் மேட்டில் ஏறி, உச்சியில் நின்றிருந்தது.
பயபுள்ள அப்பவே சொன்னான் திரும்ப... திரும்ப.... அதே மாதிரி தப்பு பண்ணுவாங்களான்னு.... என் மண்டைக்குத்தான் உறைக்காமல் போயிருந்தது. 

28 August 2016

நான் அப்படியே ஷாக்காயிட்டேன்....!

அப்போதெல்லாம் 25 பைசா செலவுக்கு கொடுத்தால் அதிகபட்சமாக கருதப்படும். கடலை மிட்டாயே 5 பைசா எனும்போது, அதன் மதிப்பை பார்த்து கொள்ளலாம்.
பள்ளி திறந்த நாளில் ஸ்காலர்ஷீப்பாக ரூ.150 கிடைக்கும். அதற்கு கொடுக்கப்படும் விண்ணப்பத்தில் விஏஓ, ஆர்ஐ, தாசில்தார் கையெழுத்து வாங்கி்க் கொடுக்க வேண்டும். இதற்கு விஏஓ.க்கு ரூ.5, ஆர்ஐக்கு ரூ.10, தாசில்தாருக்கு ரூ.15 ‘அழ’ வேண்டும். இப்போது அதன் மதிப்பு கூடியுள்ளது பத்திரிகை செய்திகள் மூலம் தெரிய வருகிறது.
அப்பாவிடம் சொன்னால் ரூ.150க்கு ‘ஆப்பு’ வரக்கூடும் என்பதால், அம்மாவிடம் நைசாக பேசி ‘எம்ஓயு’ போட்டுக் கொள்வதுதான் வழக்கம். இதன்படி அம்மாவுக்கு ரூ.100, எனக்கு ரூ.50 என்று வீட்டில் நடந்த பேச்சு வார்த்தையில் முடிவு எட்டப்பட்டது (நல்லவேளை சின்னக்கா வீட்டில் இல்லை).
இதற்காக அம்மாவிடம் ரூ.35 பெற்றுக் கொண்டு, சக மாணவர்களுடன் கையெழுத்து ‘வேட்டை’க்கு கிளம்பினோம். விஏஓ.விடம் ரூ.5 கொடுத்து கையெழுத்து பெற்றாகிவிட்டது. அவரது அலுவலகம் மதுரை சென்ட்ரல் சினிமா அருகில் இருந்தது. ஆர்ஐ அலுவலகம் தல்லாகுளத்தில் இருந்தது. நண்பர்கள் ஜமா நடந்தே அங்கு சென்றது. மாலைக்கு 4 மணிக்கே ஆர்ஐ அலுவலக வாசலில் லஞ்சம் கொடுக்க, சாரி கையெழுத்து வாங்க நீண்ட க்யூ வரிசை இருந்தது. கால் வலிக்க நின்று கொண்டிருந்தோம்.
ஜமாவில் இருந்த நண்பர்களில் ஒருவனான கணேஷ், சற்று முரடன்தான் என்றாலும், என்னிடம் அதை காட்டியதில்லை. திடீரென்று வரிசையில் சீட்டை ரிசர்வ் செய்து, என்னை பார்த்து கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு சென்றான். வரும்போது கையில் அவித்த வேர்க்கடலை பொட்டலம். சாப்பிட்டுக் கொண்டே எனக்கும் கொடுத்தான். பசி வயிற்றைக் கிள்ளிக் கொண்டிருந்த நிலையில், அது தேவாமிர்தமாக இருந்தது.
ஏழரை மணி வாக்கில் ஆடி அசைந்து வந்தார் ஆர்ஐ. பின்னாலேயே இரண்டு டவாலிக்கள் வேறு.
‘டேய்.....ஒவ்வொருத்தனா... உள்ளே வரணும். கையில 15 ரூபாய வச்சுக்கே....’ சொல்லிவிட்டு நகன்றது முதல் டவாலி.
எங்களுக்கு பகீர் என்றாகிவிட்டது. ஏனெனில், பல இடங்களில் விசாரித்துவிட்டுத்தான் கையில் சரியாக ரூ.30ஐ எடுத்து வந்திருந்தோம். ஆர்ஐக்கு ரூ.15 கொடுத்துவிட்டால், தாசில்தாருக்கு எப்படி தருவது? ஒரு சிலரிடம் இருந்தது. பலரிடம் இல்லை. எனக்கும் கஷ்டமான சூழ்நிலைதான். மறுபடியும் 7 கி.மீ. தூரம் நடந்து வீட்டிற்கு சென்று ரூ.5 எடுத்து வருவது என்பது இயலாத காரியம்.
நல்லவேளையாக ஒரு நண்பன் புத்தகம் வாங்குவதற்காக ரூ.20 எடுத்து வந்திருந்தான். அவனிடம் கெஞ்சி நான், கணேஷ் உள்ளிட்ட 4 பேர் ரூ.5ஐ கடன் பெற்றோம். நாங்கள் எல்லாம் புலம்பிக் கொண்டிருக்க நண்பன் கணேஷ் மட்டும் ஏதோ பிளான் ேபாட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஏதோ செய்யப்போகிறான் என்று மட்டும் தெரிந்தது. ஆனால், என்ன செய்யப் போகிறான் என்பது தெரியவில்லை.
‘நாரவாய்’..... சாரி ஆர்ஐ கையெழுத்து வாங்கிய பின்னர் வெளியே வந்தான். ஆர்ஐ திடீரென்று 5 ரூபாய் கூடுதலாக கேட்டதால் பலர் பணத்தை எடுத்து வர சென்றுவிட்டனர். நானும் என்னுடைய மேலும் 2 தோழர்களும் மட்டும் எங்கள் முறைக்காக நின்றிருந்தோம்.
வெளியே வந்த கணேஷ், விருவிருவென்று சட்டையை கழற்றினான். ஆர்ஐ அலுவலகத்துக்கு வெளியே போடப்பட்டிருந்த மெர்க்குரி லைட்டை கழட்டியவன், அதே வேகத்தில் ஓட்டமெடுத்தான்.
திடீரென ஏற்பட்ட இருளை கவனித்து உள்ளே இருந்த டவாலிகள் ஓடி வந்தனர். வெளியே வந்தவர்கள் மெர்க்குரி பல்பு இல்லாததை பார்த்தவுடன், புரிந்து ெகாண்டு, ‘டேய் எவண்டா லைட்ட எடுத்துட்டு ஓடினது என்று எங்களிடம் மிரட்டலாக கேட்க ஆரம்பித்தனர். அதற்குள் சத்தம் கேட்டு ஆர்ஐ வெளியே ஓடி வந்தார்.
அவரும் தன் பங்குக்கு எங்களை மிரட்ட ஆரம்பித்தார். ‘‘டேய்.... நீங்க சொல்லலைன்னா உங்களுக்கு கையெழுத்து கிடையாது. எந்தப்பக்கம் போனான்டா.....’’ என்று உரத்த குரலில் கூறினார்.
எப்படியும் இவர்கள் வருவார்கள், கேள்வி கேட்பார்கள் என்பது என் பெரிய மூளைக்கு கீழ் இருந்த சிறுமூளை ஏற்கனவே அறிவுறுத்தியது.
தைரியத்துடன், ‘‘சார் அவன் எங்க ஸ்கூல் பையன் இல்ல சார்..... கருப்பா, வொசரமா இருந்தான் சார்...’’ என்றேன்.
கணேஷ் இதற்கு நேர்மாறானவன்.
‘‘இதுக்கு முன்னாடி யார்டா கருப்பா வந்தவன்’’ டவாலியிடம் கேட்டார் ஆர்ஐ.
‘‘அண்ணே.... அதுமாதிரி யாரும் வரலேண்ணே.....’’ முதல் டவாலி.
‘‘அப்ேபா...ஏரியா பசங்கத்தான் யாராவது எடுத்துக்கிட்டு ஓடியிருப்பானுங்க....’’ ஆர்ஐ தனக்குத்தானே தீர்மானத்துக்கு வந்தார்.
‘‘எந்தப்பக்கம் போனான்டா.....’’ மீண்டும் என்னிடம் கேட்டார் ஆர்ஐ.
‘‘இப்படிக்காத்தான் சார்.... ஓடினான்’’.
கணேஷ் போன திசைக்கு எதிர் திசையை காட்டினேன். நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள் டவாலிக்கள் அந்தப்பக்கம் ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். பக்கத்தில் நின்றிருந்த நண்பர்கள், என்னுடைய 1000 சதவீத அக்மார்க் உண்மை பதிலை கேட்டு ஷாக்காயிட்டார்கள். என்றாலும், அடுத்தநொடியே என் கதை, வசனத்துக்கு ஒத்து ஓத ஆரம்பித்தது பிந்தைய கதை.
60 ரூபாய் மெர்க்குரி விளக்கை தொலைத்த சோகத்தில் இருந்த ஆர்ஐ.யிடம், ஒருவழியாக கையெழுத்து வாங்கி கிளம்பினோம்.
நான்கு வேர்க்கடலைக்காக நண்பனை காட்டிக் கொடுக்காதாதது சரியா? 15 ரூபாய் லஞ்சத்துக்காக ஆர்ஐ.யை பழிவாங்க பொய் சொன்னது சரியா? இதில் எது சரியென்பது, முடிந்தால் நீங்களே சொல்லுங்களேன்!.

19 June 2016

கபாலிடா.... நெருப்புடா....

கபாலிடா.... நெருப்புடா....


என் அப்பாவை குறிப்பிட வேண்டும் என்றால், இப்படித்தான் பாராட்ட தோன்றுகிறது. மனிதரை பார்த்தால், மிகக்கடுமையானவராக தெரிவார். ஆனால், உள்ளத்தில் மிக மெல்லியவர்.
ஒரு மகனை எப்படி வளர்க்க வேண்டும் என்ற கலையை அவர் மிகச்சிறப்பாக பின்பற்றியிருக்கார் என்றே சொல்லத்தோன்றுகிறது. எந்தவொரு தந்தையும், மகன்கள் முன்னிலையில், ‘எம்டன்’களாகத்தான் தெரிந்துள்ளனர்...... எனக்கும் அப்போது அப்படித்தான் தெரிந்தார்.
6வது படிக்கும்போதே, பள்ளி முடிந்தவுடன் 5 அல்லது 6 மணி வரைதான் விளையாட்டு, படிப்பு. அதன்பின்னர் கடை ஆள் வீட்டுக்கு வந்து என்னை கடைக்கு கூட்டிச் சென்றுவிடுவார். கடையில் வெறுமனே பொருட்களை கேட்டால் எடுத்து கொடுக்க வேண்டும். பரீட்சை நாட்கள் மற்றும் சனி, ஞாயிறு மட்டும் எனக்கு முழு விடுப்பு.
ஆரம்பத்தில் கடைக்கு செல்வது ஜாலியாக இருந்தாலும், பின்னர் அதுவே கர்ண கொடூரமாகி, எப்போதுடா, கடையை மூடுவார்கள் என்று பார்க்கக்கூடிய நிலை ஆகிவிட்டது. பில் போட்டால், என்னையே எழுதச்சொல்லி மொத்தம் எவ்வளவு வந்தது கேட்டு டார்ச்சர் பண்ணுவார். அது ஒன்னும் இல்லை. அப்போ... கணக்குல நான் கொஞ்சம் ‘வாரம்’ (அதுதான் வீக்.... தமிழ்... பாஸ்.....தமிழ்).
ஒரு நாள் இன்னொரு பெரிய அசைன்மென்ட்டை கொடுத்துவிட்டார். திடீரென என்னை கூப்பிட்டவர், ‘‘ரூ.10,000 கொடுத்து, பேங்கில் போய், கடை அக்கவுண்ட்டில் போட்டுவிட்டு வா’’ என்று கூறி பாஸ்புக்கையும், ரூபாயையும் கொடுத்துவிட்டார்.
7வது படிக்கும் அரைடவுசர் பையனிடம், 50, 100 ரூபாய் நோட்டுகளாக பெரும் கட்டாக கொடுத்துவிட்டு கட்டிவிட்டு வரச்சொன்னால் எப்படியிருக்கும்? அவரிடம் முடியாது என்று சொல்லவும் முடியாது. பணம் என் இரண்டு கைகளிலும் கூட கொள்ளவில்லை. அவ்வளவு பெரிய கட்டாக இருந்தது. அதை வாங்கி டவுசரின் இரு பாக்கெட்டிலும் அடக்கி, அடக்கி வைத்து கொண்டு, பேங்குக்கு கிளம்பினேன். வழியில் கைலி கட்டிய பெரிய மீசை ஆசாமிகள் எல்லாம் எனக்கு, ‘420’களாகவே பட்டார்கள். நம்மிடம்தான் ரூபாயை பிடுங்க வருகிறார்களோ என்று பயம் அள்ளிக்குவித்தது. டவுசரின் இரு பாக்கெட்டிலும் பணத்தை பல முறை செக் செய்து கொண்டு ஒரு வழியாக பேங்குக்கு சென்று சேர்ந்தேன். அங்கு போன பின்னர்தான் தெரிந்தது. பணத்தை போட வேண்டும் என்றால், அதற்கான சலானை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று. கேஷியரிடம் நேரடியாக பாஸ்புக்கையும், பணத்தையும் கொடுத்தபோதுதான், இந்த ‘கீதா உபதேசம்’ திருவாளர் பண பராமரிப்பாளரால் எனக்கு போதிக்கப்பட்டது. அவ்வளவுதானே என்று சலானை எடுத்தால், எல்லாமே இங்கிலிபீசாக இருக்கிறது. நானெல்லாம் 9வது வந்த பின்னர்தான் இங்கிலீசே ஓரளவுக்கு படிக்க ஆரம்பிச்சவன். மீண்டும் ஒரு உதறல். பக்கத்து பெரியவரிடம் கேட்டு பூர்த்தி பணத்தை கட்டி வெற்றி வீரனாக கடைக்கு திரும்பினேன்.
அடுத்தமுறையும் இப்படி பணத்தை கொடுத்தபோது, வழியில் இருந்த பயத்தை தவிர, பேங்கில் எந்த பயமும் இல்லை.
இப்படி சின்ன, சின்ன வேலைகளுடன், ஐயா கடையில் துணை மேனேஜர் அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்ட நிலையில் (பிளஸ் டூ முடித்தபின்னர்), ஒரு நாள் காலையில், நிலுவை வைத்துள்ள வியாபாரிகளின் பட்டியலையும், எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும் என்ற விவரத்தையும் கொடுத்தார். கையில் ரூ.30 கொடுத்துவிட்டு, திருநெல்வேலிக்கு சென்று வசூலித்துவிட்டு வருமாறு கூறினார் எம்டன்.
ஹா..... எவ்வளவோ செஞ்சுட்டோம்.... இதை செய்ய மாட்டோமா.... அசால்டாக வாங்கிக் கொண்டு, மேனேஜரின் பேக்கை எடுத்து கொண்டு கிளம்பினேன். மேனேஜர் என்னிடம் சிரித்து கொண்டே, ‘‘பையில எவ்வளவுடா வச்சிருக்கே’’ என்றார். ‘ம்..ம்ம்.... 30 ரூவா இருக்குல்ல’’ என்று சொல்லிவிட்டு, அவர் ஏதோ சொல்ல வந்ததை கேட்காமலேயே கிளம்பினேன். அங்கேதான், திருவாளர் சனி பகவான் என் முதுகு மட்டுமின்றி, என் தலையின் மீது ஏறி அமர்ந்துள்ளார் என்பது அப்போது தெரியாமல் போனது.
மதுரை பெரியார் பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்து ஜம் என்று திருநெல்வேலி பஸ்சை பிடித்து அமர்ந்துக் கொண்டேன். பாட்டு ஜம்மென்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பெரிய ெபாறுப்பு வந்ததில், நான் கொஞ்சம் வளர்ந்தமாதிரி உணர்ந்தேன்.
டிரைவர் வந்து டிக்கெட் கட்டணம் கேட்டார். அவரிடம் சற்றே முதலாளி தோரணையில், ‘திருநெல்வேலிக்கு எவ்வளவு?’ என்றேன். 20 ரூவா என்றார் மனிதர் அநியாயத்துக்கு அடக்கமாக.
நெஞ்சுக்குழியில் அப்போதே ஒரு பந்து மேலே வந்து எழும்பிச் சென்றது. 20 ரூபா டிக்கெட் என்றால், வர்றதுக்கு கூட இருக்கிற பணம் பத்தாதே... என்ன பண்றது. குழப்பத்துடனேயே பயணித்து நெல்லை சென்றடைந்தேன். காலையில் சாப்பிடவில்லை. இருக்கிற பணத்தில்தான் சாப்பிட்டாக வேண்டும். ஒரு சாதாரண கடையில் நுழைந்து ரெண்டு, ரெண்டு புரோட்டா மட்டும் வாங்கி சாப்பிட்டேன். பில் 8 ரூபாய். அழுகையே வந்துவிடும்போல் இருந்தது. கையில் இருப்பது வெறும் 2 ரூபாய்தான்.
வீரவநல்லூர் மில்லுக்கு போக எவ்வளவு டிக்கெட்டுன்னு தெரியலேயே.... மனதில் எம்டன் மீது கோபம், கோபமாக வந்தது. ஒரு டவுன் பஸ்சில் ஏறி வீரவநல்லூருக்கு டிக்கெட் கேட்டேன். ரெண்டு ரூபா தம்பீ.... என்று நெஞ்சில் பாலை வார்த்தார் அந்த கண்டக்டர்.
மில்லுக்கு போய் சேர்ந்து மேனேஜரிடம் நிலுவைத் தொகை கேட்டேன். ‘சார்... கேஷியர் நெல்லெ வரைக்கும் போயிருக்கார்.... அடுத்தவாட்டி வர்றப்போ வாங்கிக் கோங்களேன்.....’’ என்று ‘டேமரின்’ கரைத்தார்.
‘‘இல்ல சார்... அப்பா... அவசியம் வாங்கிட்டு வரச்சொல்லியிருக்கார்..... நான் வெயிட் பண்ணி வாங்கிட்டு போறேன். அதுக்குள்ள பக்கத்து மில்களுக்கு போய்ட்டு வந்துடுறேன்’’ என்றேன்... என் கவலையை நினைத்தபடி.
‘சரி’ என்று கூறினார் மேனேஜர்.
அன்று பார்த்து எந்த மில்லிலும் பைசா வசூல் ஆகவில்லை. செத்தடா சேகரு...... இன்னைக்கு மத்தியானம் பட்டினிதான் என்று நினைத்து கொண்டேன். கூடவே.... எம்டன் மீது கோபம்... கொப்பளித்துக் கொண்டு வந்தது. விடாமல் மில்களின் படிகளை ஏறினேன். ஒருவர் 5 மணிக்கு வரச்சொன்னார். வசூலானால் தருவதாக சற்று ‘ஆறுதல் வார்தை’ கூறினார்.
மீண்டும் முதல் மில்லுக்கு வந்தேன்.
‘சார்... இன்னும் கேஷியர் வரலீங்களே.... நீங்க வேணா சாப்பிட்டு சாயாங்காலம் ஒரு 4 மணி வாக்கில வாங்களேன்’’ என்று என் பசியறியாமல் கூறினார்.
6 மணி வரை வெறும் தண்ணீரை குடித்துவிட்டு சுற்றி, சுற்றி, எந்த மில்லிலாவது பணத்தை தந்துடுவானான்னு.... கால்கடுக்க ஏறி, ஏறி இறங்கியதுதான் மிச்சம். 6 மணிக்கு முதல் மில்லுக்கு வந்தேன். நல்லவேளை கேஷியர் வந்திருந்தார்.
‘‘கேஷியர் சார்.... சார் மதுரையிலிருந்து வந்திருக்கார். நம்ம ஸ்பேர்பார்ட்ஸ் பில் கலெக்சனுக்காக காலையில இருந்து காத்திருக்கார்’’ என்று மேனேஜர் அறிமுகப்படுத்தினார்.
வாங்க தம்பீ.... அப்பா நல்லாயிருக்காங்களா..... கண்ணாடியை தூக்கிவிட்டுக் கொண்டு மெனக்கெட்டு கேட்டார். அவருக்கென்ன நல்லா இருக்கார்னு சொல்லி..... வாய்வரை வந்த கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு சிரித்து கொண்டே கூறினேன்.
சரி பணத்தை குடுத்திடுவார்னு நினைத்து கொண்டிருக்க..... மனிதர் செக் புக்கை எடுத்து மை பேனாவை உதறி எழுத எத்தனித்தார். ‘பசி’ அறிவு என்னை நங்கென்று தலையில் அடித்து எச்சரித்தது.
‘‘சார்..... அப்பா கேஷா வாங்கிட்டு வரச்சொல்லிக்கிறார். நாளைக்கு ஏதோ வியாபாரிக்கு பணம் கட்டணுமாம்.... அவசரம்னு சொல்லச் சொன்னார்’’ என்று அவரிடம் அழுகாத குரலில் கூறினேன்.
‘‘என்னப்பா... ஒவ்வொரு வாட்டியும் செக் தானே கொடுப்போம்....’’ என்று இழுத்தார்.
‘சரி இரு... பார்க்கிறேன்’’ என்று கூறிவிட்டு, கேஷ் பெட்டியை திறந்து பணத்தை பார்த்தார். இந்தா..... பாரு தம்பீ.... பேலன்ஸ் 10 ஆயிரம். ஆனா....கேஷ்னா ரூ.5 ஆயிரம்தான் இருக்கு பரவாயில்லையா... என்றார்.
மவனே.... இப்போ இருக்கிற நிலையில.... நீ 50 ரூபா கொடுத்தாலும் போதும்டா..... என்று நினைத்து கொண்டு தலையாட்டினேன்.
பணத்தை பெற்றுக் கொண்ட பின்னர்தான், நிம்மதி வந்தது. நெல்லை வந்து மீண்டும், அதே கடையில் 3 புரோட்டா சாப்பிட்டு, கடைக்கு வந்து சேர்ந்து பணத்தை எம்டனிடம் ஒப்படைத்தேன். பணத்தை அப்படி பெற்றுக் கொண்டு பெட்டியில் போட்டவர், செலவுக் கணக்கு சிட்டையை மட்டும் கவனமாக பார்த்தார். பையில் வைத்து கொண்டு வெளியில் சென்றுவிட்டார்.
கடையில் உட்கார்ந்திருந்த மேனேஜரை முறைத்தேன்.
அவர் ஆரம்பித்தார்.... ‘‘இதுக்குத்தான் கேட்டேன்... பையில எவ்வளவு வச்சிருக்கேன்னு. நீ கேட்காம போனே... அதனால கஷ்டப்பட்டே....’’ என்றார்.
இவர் ஏன்னே... இப்படி பண்ணினார். நான் இன்னைக்கு கொல பட்டினியா மத்தியானம் சுத்தியிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா? என்றேன்.
‘‘அதுதாண்டா... உங்கப்பாவோட டிரிக்ஸ். அவர்கிட்ட பணம் இருக்குத்தான். ஆனா, குடுத்திருந்தா நீ என்ன பண்ணியிருப்பே.... நல்லா சாப்பிட்டு ஊர் சுத்திட்டு எவனும் பணம் தரலன்னு வந்திருப்பே.. இப்போ பசி அருமையில எவ்வளவு நேரமானாலும் பரவாயில்லைன்னு வசூல் பண்ணிட்டு வந்திருக்கேல்ல... அதுலதான் இருக்கு உங்கப்பாவோட பாடம்.....’’ என்றார்.
அப்போது அவர் எதையோ சொன்னாலும் பல ஆண்டுகள் வரை கடுப்பாகத்தான் இருந்தது. இதே நடைமுறைதான் எப்போதுமே.... அதனால் பின்னாட்களில் வசூலுக்கு வெளியூர் போக வேண்டும் என்றால், கையில் 50 ரூபாயாவது வைத்துக் கொண்டுதான் செல்வேன்.
இப்படி சின்ன வயதில் இருந்தே... பலப்பல பாடங்களை சொல்லாமல் கற்றுத்தந்த வாத்தியார் என் எந்தை. அவர் எப்போது வெளியே சாப்பிட போனாலும், என்னை அழைத்து செல்லாமல் அல்லது எனக்கு வாங்கி வராமல் இருந்தது இல்லை. அது பட்டர்பன்னாக இருந்தாலும் சரி, அம்சவல்லி பிரியாணியாக இருந்தாலும். இன்றைக்கு பேங்குக்கு போகும்போது, பல படித்த இளைஞர்களே சலான் பில்லப் பண்ண தெரியாமல் முழிப்பதை பார்த்து, பெருமையாக இருக்கிறது எனக்கு.
என் தந்தை நல்ல உடலநலத்துடன் இருக்க எனக்காக நீங்களும் வாழ்த்துங்களேன். அவரை போற்ற வாய்ப்பளித்த இந்நாளுக்கு என் நன்றி. நானும் என் மகனுக்கு என் தந்தையாக இருக்க விளைகிறேன்.

08 May 2016

ககா...கே...கொகோ...போ

ககா...கே...கொகோ...போ

இப்படித்தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. சொல்கிறவர்கள் எதுகை, மோகனையுடன், நீட்டி, முழக்கி சொன்னால் எல்லோருமே நம்பிவிடுவோம். அது குழந்தைப் பருவத்தில் மிக சாதாரணம். இப்போது கூட சில நேரங்களில் அது நடக்கத்தான் செய்கிறது.
என்னுடைய பள்ளிப் பருவத்தில் ஒரு நண்பன் இருந்தான். வானவில்லுக்கே அவனுடைய தந்தை தான் வர்ணம் தீட்டினார் என்றும், அதற்கு 10 லிட்டர் சிவப்பு பெயின்ட், 5 லிட்டர் மஞ்சள் பெயின்ட், சுண்ணாம்பு காளவாசலுக்கு போய் வாங்கிவந்ததாக, மிக அழகாக சொல்வான். அவன் சொல்வதை கேட்கும்போது, ஒருவேளை இவன் சொல்றதுதான் நிஜமாக இருக்குமோ என்று எண்ண வைத்து, பின்னர் அதையே உண்மை என்று நம்பவே வைத்துவிடுவான்.
இவன் சொல்வதை நானும் ‘நம்பி’, சரியாக ‘தொப்பி’ வாங்கினேன்.
ஒரு நாள் பள்ளிக்கு செல்லும் வழியில், ஏதேச்சையாக அவனை சந்தித்தேன். அன்று என் தலையில் விதி ‘எழுதி’ வைத்திருந்தது போலும்.
‘‘உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா?... எங்க அப்பா எனக்கு ஒரு சின்ன கார் வாங்கி குடுத்திருக்காரு’’
அப்படியா என்றேன் ஆச்சரியத்துடன்!.
‘‘சும்மா... செம கலர் மாமூ (இது நண்பன் காலிங் மாமூ). எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீட்டுக்காரன் ஒரு பெரிய காரை வச்சிருக்கான். அவரோட காரை விட என் கார், சும்மா பறக்குது தெரியுமா?’’
‘‘கார் ஏறி உட்கார்ந்து ஒரு கால்ல லேசா மிதிச்சா போதும், அப்படியே பறக்குது’’ என்றான்.
அந்த நேரத்தில் குழந்தைகளின் கார் போன்ற நான்கு சக்கர சைக்கிள் அறிமுகமாகி பேமசாக இருந்தது. இவன் சொல்வது அதுவாக இருக்குமோ என்ற டவுட் எழுந்தது.
‘‘டேய் சும்மா விடாதே... அது சைக்கிள்தானேடா.... பெடல் போட்டா தானே போகும். அது எப்படி காரை விட வேகமாக போகும்... நீ பொய் சொல்றே....’’ என்றேன்.
‘‘அட பாவி.... நீ அந்த சைக்கிள்னு நினைச்சுட்டியா? என் கார் பேட்டரி போட்டதுடா... இதுல பெடல் எல்லாம் போட வேண்டியது இல்லே.... சும்மா ஆக்சிலேட்டரை அமுக்கினா போதும்... ஜிவ்வுன்னு பறக்கும்’’ என்றான்.
இதுபோதாதா? என் கண்ணில் அவன் ஹீரோவாக தெரிய ஆரம்பித்தான். ‘‘டேய்... அப்போ ஒரு நாள் எங்க வீட்டுக்கு அதை ஓட்டிட்டு வர்றியா? ரொம்ப ஆசையா இருக்குடா’’ என்றேன்.
‘‘டேய் இது என்ன சாதாரண கார்னு நினைச்சுட்டியா... அது சாவி போட்டாத்தான் ஸ்டார்ட் ஆகும். அதை எங்கப்பா எடுத்து வச்சிடுகிடுவார். லீவு அன்னைக்குத்தான் எனக்கு தருவார்’’ என்றான்.
எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.
ஆனால், அன்று இரவு முழுக்க தூக்கம் வரவில்லை. அம்பாசிடர், பிளைமூத் என்று டிசைன், டிசைனாக கார் கனவு வந்துபோனது.
என் அருகில் அமரும் மற்றொரு நண்பனிடம் இதைப்பற்றி சொன்னேன். அவன், என்னைவிட மிக ஆச்சரியமாகிவிட்டான். அதைப்பற்றி மீண்டும் ‘கார்’ நண்பனிடம் சென்று வியப்பாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். மேலும், ஒரே ஒரு முறை தன்னை டபிள்ஸ் ஏற்றிக் கொண்டு செல்லும்படியும், தாஜா செய்து கொண்டிருந்தான்.
வகுப்பு முழுவதும் பரவி அவன், ‘ஹாலிவுட்’ ஹாரிசன் ஃபோர்டு ஆகியிருந்தான்.
எப்படியாவது அவனுடைய காரை பார்த்து ஜென்ம சாபல்யம் அடைந்துவிட வேண்டும் என்று மனதில் தீயாக ஆசை பரவ ஆரம்பித்துவிட்டது. இதனால், அவன் பள்ளிக்கு வரும் நேரம் பார்த்து அவனை சந்திப்பதை வாடிக்கையாக கொண்டேன்.
இதற்கு நடுவில், ஒரு நாள் இன்னொரு ‘விஷயத்தையும்’ என் மரமண்டைக்கு அவன் உணர வைத்தான்.
‘‘சினிமாவில எப்படி வாய்ஸ் வருது தெரியுமா?’’ என்று ஒரு நாள் கேட்டான்.
நான் ‘ஙே’ என்று முழித்தேன்.
‘‘சினிமா தியேட்டர்ல புரஜெக்டர்ல இருந்து வர்ற ஒளிக்கு நடுவில ஒரு சின்ன ஸ்கிரீன் இருக்கும். அது வழியாக வர்றப்போதான் திரையில நமக்கு வாய்ஸ் கேட்குது தெரியுமா?’’ என்றான்.
தாமஸ் ஆல்வா எடிசனாக, அவன் என் கண்ணுக்கு தெரிந்தான்.
‘‘இது எப்படிடா உனக்கு தெரியும்?’’ கேட்டேன்.
‘‘நான் நேர்ல போய் பார்த்துட்டு வந்தேன்’’ என்றான்.
‘‘நீ கூட வீட்டு ஒரு லென்ஸ் ஒரு பிலிம் வாங்கி, சூரிய ஒளியில புரஜெக்ட் பண்ணா, பிலிம்ல பதிவாகியிருக்கிற ஒலி கேட்கும்’’ என்றான்.
‘‘அப்படியா?’’ ஆச்சரியமானேன்.
‘‘அந்த ரகசிய ஸ்கிரீன் என்கிட்ட இருக்கு. உனக்கு வேணும்னா 50 பைசா கொண்டு வந்து குடு. அதை நான் தர்றேன்’’ என்றான் பெருந்தன்மையுடன்.
ஆகா.... நாமளும் பிலிமை வாய்சுடன் காட்டி வீட்டுல ஹீரோவாக ஆகலாம் என்று கலர், கலராக கனவு என் மனதில் ஓட ஆரம்பித்தது.
சரி என்று அவனிடத்தில் கூறினேன்.
அவன் சொன்ன வாய்ஸ் ரகசியத்தையும், 50 பைசா செலவையும் என் இன்னொரு நண்பனிடம் கூறி, அவனையும் ‘கொலாபரேசனுக்கு’ அழைத்து கொண்டேன்.
ரெண்டு பேரும் பாக்கெட் மணியாக ஒரு வாரம் சேர்த்து 50 பைசாவை தயார் செய்தோம். மறுநாள் அதை ‘கார்’ நண்பனிடம் ெகாடுத்து, ‘வாய்்ஸ் ஸ்கிரீனுக்கு’ புக் பண்ணினோம்.
மறுநாள் ‘கார்’ நண்பன் ‘வாய்ஸ் ஸ்கிரீன்’ என்ற பெயரில் ஒரு தொள, தொள ரப்பரை கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.
அந்த காலத்தில் முகம் பார்க்கும் சிறிய கண்ணாடிகள், கார்போர்ட் அட்டைகளில் வைக்கப்பட்டு வரும். இப்போதும் கூட அது சில இடங்களை பார்க்க முடிகிறது. அதில் கண்ணாடி அசையாமல் இருக்க முன்னும், பின்னும் கண்ணாடி அளவுக்கு வெட்டி ஒரு ரப்பர் சீட்டை வைத்திருப்பார்கள். அதைதான் அவன் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.
அப்போதே என் 7வது (?) அறிவுக்கு இது ரப்பர் சீட்டில்லே... என்று எச்சரிக்கை மணி அடித்தது. இதுபற்றி ‘கார்’ நண்பனிடம் கேட்டேன்.
‘‘அது ரப்பர் சீட்தான். ஆனா... அதன் ஓரத்தில ஒரு சிவப்பு கோடு போகுது பாரு, அதுலதான் விஷயமே இருக்கு. அது பயங்கர காஸ்ட்லியான கெமிக்கல். இந்த வழியாக ஒளி போறப்போ, அது பிலிம்ல இருக்குற வாய்சை வெளிப்படுத்தும்’’ என்றான்.
அவன் சொன்னதை நம்பிபிபிபிபிபி... அரைகுறை மனதுடன் நானும், எனது இன்னொரு நண்பனும் வீட்டுக்கு போனோம்.
மறுநாள் வீட்டில் இருந்த குவிலென்சை ரெடி செய்து, இதற்காகவே 5 பைசாவுக்கு 10 பிலிம் வாங்கினோம் (அப்போது சினிமா பிலிம் சிறுவர்களுக்காக விற்பனைக்கு கிடைக்கும். சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர், ரஜினி, கமல் படங்கள் என்றால், 5 பைசாவுக்கு 5 மட்டும்தான்).
முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி மூலம் சூரியை வெள்ளையடித்த சுவற்றில் படச் செய்தோம். அதற்கு முன்புறம் பிலிமையும், லென்சையும் காட்டி காட்சிகளை சுவற்றில் விழச் செய்தோம். காட்சிகள் செல்லும் வழியில், ‘கார்’ நண்பன் கொடுத்த ‘வாய்ஸ் ஸ்கிரீனை’ வைத்தோம். ஆனால், பிலிமில் இருந்த ‘ராணுவ வீரன்’ ரஜினி எதுவும் பேசாமல் தேமே என்றுதான் இருந்தார். என்னென்னவே செய்து பார்த்தும், அவர் எதுவும் பேசவில்லை.
தெய்வ குத்தமாக இருக்குமோ என்று நினைத்து, பக்கத்தில் இருக்கும் பிள்ளையாரையும் போய் கோரிக்கையை வைத்துவிட்டு வந்து, படம் காட்டியும் ரஜினி பேசவே இல்லை.
அப்போதுதான் கல்லூரியில் படிக்கும் எங்கள் பக்கத்துவிட்டு அண்ணன் வந்து எங்களை வித்தியாசமாக பார்த்துவிட்டு, ‘‘என்னடா பண்ணுறீங்க?’’ என்றார்.
அவரிடம் விஷயத்தை கூறிவிட்டு, ‘‘இப்போ வெயில் கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கு.... கொஞ்சம் வெயில் ஜாஸ்தி ஆன உடனே ரஜினி வாய்ஸ் கேட்கும் பாருங்க...’’ என்றோம்.
‘‘டேய் முட்டா... பசங்களா... இது வெறும் ரப்பர்டா’’ என்றார் அண்ணன்.
‘‘இல்லேண்ணே.... இந்தா.... பாருங்க... இந்த சிவப்பு கெமிக்கல்தான் விஷயமே’’ என்று ‘கார்’ நண்பன் கூறியதை பெருமையுடன் அவரிடம் கூறினோம்.
‘‘டேய் இது கண்ணாடி அளவை பார்த்து கட் பண்றதுக்காக சிவப்பு பால்பாயின்ட் பேனாவால் போட்ட கோடுடா.... போங்கடா... போய் வேலைய பாருங்கடா’’ என்றார்.
‘‘நான் அப்பவே சொன்ணேண்ணே... இவன் கேட்கவே இல்லை’’ என்று சமயம் பார்த்து நல்லவனான் பங்காளி.
ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டோமே.... என்று மனம் கொதித்தது. அதைவிட 50 பைசா போச்சே என்று எரிச்சலாக இருந்தது.
இதை விடக்கூடாது. அவன் கிட்டகிட்ட போய் கேட்டே ஆகணும் என்று முடிவெடுத்தேன்.
பங்காளிக்கு தெரியாமல், நாம் மட்டும்போய் அவனிடம், இந்தா... நீயும் வேண்டாம்... உன் வாய்ஸ் ஸ்கிரீனும் வேணாம்னு திருப்பி கொடுத்துவிட்டால், கொடுத்த 50 பைசா நமக்கு மட்டுமே கிடைத்துவிடும் என்று நப்பாசை.
மதியம் 3 மணிக்கு, ‘கார்’ நண்பனும், நானும் ஒரே இடத்துக்கு டியூசன் செல்வோம். டியூசன் மிஸ்சிடம் சொல்லிவிடுவேன் என்று மிரட்டினால் அவன் நிச்சயம் என்னுடைய ‘பைனான்சை’ திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவான் என்று நம்பிக்கை இருந்தது.
மதியம் 2.30 மணிக்கே தயாராகி ‘கார்’ நண்பனின் வீட்டுக்கு சென்றேன். அங்கு அவனுடைய அம்மா மட்டும் இருந்தார்கள். அம்மா.... ‘அவன் இல்லே...?’’ என்று கேட்டேன்.
‘‘கடை வரைக்கும் போயிருக்கான்டா... இப்போது வந்துடுவான் உட்காரு’’ என்றார்கள்.
‘கார்’ நண்பனுக்கு ெதரியாமல் அவனது காரை பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வமும் பல நாட்களாக என்னிடத்தில் இருந்தது. அதனால் அவனது அம்மாவிடம், ‘‘அம்மா.... புதுசா கார் வாங்கியிருக்கீங்களாமே?’’ என்றேன்.
‘‘உன் கிட்டேயும் சொல்லிட்டானா.... அந்த ஆட்க்கல் பக்கத்தில போய் பாரு. அங்க இருக்கு’’ என்றார்கள்.
வீட்டின் மூலையில் பெரிய ஆட்டுக்கல் ஒன்று இருந்தது. அதன் பக்கத்தில் எப்படி காரை நிறுத்த முடியும்.... ஆச்சரியத்துடன் போய் பார்த்தேன்.
அது.... நாலு சக்கர கார் வடிவ பேபி சைக்கிள்.
அட பக்கீ.... இதுலயும் ககா...கே...கொகோ...போ தானா?
- அனுபவம் புதுசு - ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்.

12 March 2016

அட்டேன்ஷன்.......

அட்டேன்ஷன்


என்சிசியில் சேர்ந்தால் காலையில் புரோட்டா, பொங்கல் கிடைக்கும் என்று ஆசைக்காட்டியே, என்னையும் சேர்த்துவிட்டான் நண்பன் (உனக்கு எங்கே போச்சு புத்தி?). கடைசியில் பார்த்தால் புரோட்டா அல்லது பொங்கல்தான் கிடைத்தது. அதுவும், 3 மணி நேரம் டிரில் எடுத்துவிட்டு தருவார்கள். காலையில் 5 மணிக்கு ஆஜரானால், 8.30 மணிக்குத்தான் விடுவார்கள்.
அவசர, அவசரமாக வீட்டுக்கு ஓடிச்சென்று, மீண்டும் யூனிபார்ம் போட்டுக்கொண்டு பள்ளிக்கு திரும்ப வேண்டும். ஏண்டா சேர்ந்தோம் என்று சில நேரங்களில் வருந்தியது உண்டு. ஆனால், அதில் எனக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய பயிற்சி துப்பாக்கி சுடுதல் மற்றும் துப்பாக்கிகளை பிரித்து ஒன்று சேர்த்தல். துப்பாக்கி சுடுதலில் மதுரை மாவட்டத்திலேயே 2வதாக தேர்ந்தேன் என்றால் பார்த்து கொள்ளுங்கள்.
என்சிசியில் திடீரென ஒருநாள் மாஸ்டர் வந்து, 6 பேரை தேர்ந்தெடுத்தார். நீங்கள் எல்லோரும் பெரியகுளம் கேம்ப் போகிறீர்கள். வீட்டில் சொல்லிவிட்டு, நாளை மறுநாள் சரியாக 6 மணிக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்றார். அதன்படி, கிட் எனப்படும் உருண்டையான கேன்வாஸ் துணிப்பையில் உடைகளை எல்லாம் எடுத்து கொண்டு பெரியகுளம் சென்று சேர்ந்தோம்.
ஒவ்வொரு டெண்டில் 12 பேரை தங்க வைத்தார்கள். டெண்டை சுற்றிலும் சிறிய அளவில் பள்ளத்தை ஏற்படுத்தி பள்ளத்துக்கு முன்பு சிறிய மணல் தடுப்பை ஏற்படுத்த சொன்னார்கள். இப்படிச் செய்தால் விலங்கினங்கள் மற்றும் பாம்புகள் போன்றவை வராதாம். அந்த வேலையில் முதல் நாள் இனிமையாக சென்றது (டிரில்லிங் எதுவும் இல்லாததால்). அடுத்த நாள் காலையிலேயே பெண்டெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்புறம் கடைசியில், ஒரு ராணுவ வீரர் வந்தார்.
இந்த கேம்ப் முழுவதும் ஒவ்வொரு டெண்ட்டில இருந்தும் ரெண்டு பேர் நைட் கேட் செக்யூரிட்டி வேலையில் இருக்கணும். இந்தப்பகுதியில திருட்டுப்பசங்க ஜாஸ்தி. அதனால் யாரையும் உள்ளே விடக்கூடாது. சந்தேப்படும்படியா யார் உள்ள இருப்பதா தெரிஞ்சாலும் விசில் அடிச்சு அலர்ட் பண்ணனும் என்றார்.
அதன்படி செக்யூரிட்டிக்கான மாணவர்கள் பெயர் மற்றும் நேரத்தை அவரே ஒவ்வொரு டெண்டாடாக கூறி அறிவித்தார். என்னையும், என் நண்பனையும் சேர்த்து ஒரு டீமாக இரவு 10 மணி முதல் 11 மணி வரை டூயூட்டி போட்டிருந்தார்கள். மனதில் அவரை சபித்ேதன். இல்லை..... இல்லை.... நன்றாக திட்டினேன்.
ஏனென்றால், கேம்ப்பில் 8 மணிக்கு டெண்ட்டில் போய் விழுந்தால், அடுத்த 5 நிமிடத்தில் குறட்டை விட ஆரம்பித்துவிடுவோம். அவ்வளவு அசதியாக இருக்கும். இதில் 10 மணிக்கு எழுந்து சென்று 11 மணி வரை நின்றுவிட்டு, அடுத்த ஆளையும் எழுப்பிவிட்டு வந்து நாங்கள் தூங்க வேண்டும்.
சரியாக 9.50க்கு மணிக்கு எங்களுக்கு முன்னால் டூயூட்டி பார்த்தவர்கள், எங்கள் டெண்ட்டில் வந்து எழுப்பிவிட்டு சென்றார்கள். இந்த இடத்தில் ஒன்றை சொல்ல ஆக வேண்டும். அந்த காலத்தில் எல்லாம், இப்போதுள்ளது போன்று குறைந்தவிலையில் வாட்சுகள் கிடைக்கவில்லை. மாணவர்களில் ஒருவர் அல்லது இரண்டு பேர் வாட்ச் அணிந்திருந்தால் பெரிய விஷயம். அதுவும் என்சிசி முகாமில் அதற்கும் கூட அனுமதி கிடையாது. முகாம் அலுவலகம் எனப்படும் டெண்ட்டில் மட்டும் ஒரு பெரிய கடிகாரம் இருக்கும். அதைவைத்துதான் நேரத்தை அறிய முடியும்.
அவசர, அவசரமாக எழுந்து முகத்தில் சிறிது தண்ணீரை தெளித்து கொண்டு, யூனிபார்ம் போட்டுக் கொண்டோம். நண்பனுக்கு இன்னமும் தூக்க கலக்கம் போகவில்லை. புலம்ப ஆரம்பித்துவிட்டான். அவனை தேற்றிக் கொண்டு கேட்டு அழைத்து சென்றேன்.
ஊரின் ஒதுக்குப்புறத்தில் இருந்த மைதானத்தில் கேம்ப் அமைக்கப்பட்டிருந்ததால், ஆள் அரவம் எதுவும் இல்லை. எல்லா கேம்பிலும் மாணவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். டெண்ட் செக்யூரிட்டிகள் மட்டும் ஓரிருவர் ஆங்காங்கே சென்று கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு 10 நிமிடம் கேட்டில் நின்றிருப்போம்.
டேய்.... தூக்கமா வருதுடா..... நீ பார்த்துக்க என்றபடியே.... கேட்டிலேயே கீழே உட்கார்ந்து தூங்கப்போனான் நண்பன்.
பக்கத்தில் இருந்த முகாம் அலுவலக டெண்ட்டை பார்த்தேன். அது திரை போடப்பட்டு மூடப்பட்டிருந்தது. திடீரென எனக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. சரி வா.... என்னோடு என்றேன்.
எங்கேடா.... என்றான்.
பேசாமா வா....... நான் சொல்றப்போ மட்டும், சீக்கிரம் எந்திரிங்க.... எந்திரிங்கன்னு சொல்லணும் ஓகேவா? என்றேன்.
சரி.... என்றான்.
நேராக, எங்களுக்கு அடுத்த டெண்ட்டுக்கு அவனை கூட்டிக் கொண்டு போனேன். எங்களுக்கு அடுத்தபடியாக டூயூட்டி பார்க்க வேண்டிய 2 பையன்களை எழுப்பி.... சீக்கிரம் போங்க... எங்க டூயூட்டி முடிஞ்சது என்று கூறிவிட்டு என் நண்பனை பார்த்தேன்.
புரிந்து கொண்ட அவன்...... டேய்..... சீக்கிரம் எந்திரிங்கடா நாங்க எல்லாம் தூங்க வேண்டாமா? அதிகாரம் தூள் பறந்தது அவனிடம்.
சொல்லிவிட்டு, நிம்மதியாக நாங்கள் எங்கள் டெண்ட்டில் போய் தூங்கிவிட்டோம்.
முகாம் அலுவலக டெண்ட் மூடியிருந்ததால், யாராலும் நேரத்தை கணிக்க முடியாது. அதனால் நாங்கள் எழுப்பிவிட்டதும், அவர்கள் நேராக யூனிபார்ம் போட்டு டூயூட்டி பார்க்க போய்விடுவார்கள். அந்த நம்பிக்கைதான். நண்பன் என்னை மனதாரா பாராட்டிக் கொண்டே, கொட்டாவிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தான். அவனுடன் நானும் கொட்டாவி விட்டேன்.
எவ்வளவு நேரம் தூங்கியிருப்போம் என்று தெரியாது.
திடீரென ரெண்டு பேர் வந்து எங்களை வந்து எழுப்பினார்கள். சீக்கிரம் ரெடியாகி கேட்டுக்கு போங்க என்றார்கள். தூக்க கலக்கத்தில் இருந்த நான்..... டேய் நாங்க ஏற்கனவே டூயூட்டி பார்த்துவிட்டோம் என்றேன். அதெல்லாம் தெரியாது. இப்போ நீங்க தான் டூயூட்டி பார்க்கணும் என்றான்.
குழப்பத்தில், அதுவும் அந்த நேரத்தில் சத்தம் போட முடியாது என்பதால், மீண்டும் யூனிபார்ம் போட்டுக் கொண்டு கேட்டுக்கு சென்றோம். முகாம் அலுவலகம் மூடப்பட்டுதான் இருந்தது. ஆனால், எங்களை எழுப்பிவிட்டவர்கள் சரியாக நாங்கள்தான் டூயூட்டி பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு போனானே அது எப்படி? தலை வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது.
நண்பன் கேட்டின் கீழே அமர்ந்து.... எந்த யோசனையும் இல்லாமல் கொர்......விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
முகாம் அலுவலக திரையில் ஒட்டப்பட்டிருந்த செக்யூரிட்டி சார்ட் லிஸ்டை பல்பு வெளிச்சத்தில் கூர்்ந்து, கூர்ந்து பார்த்தேன். அதில் 10 - 11 மணிக்குத்தான் எங்கள் டூயூட்டி போட்டிருந்தது.
அப்போது கேம்ப்புக்கு வெளியே சைக்கிளில் ஒருவர் சென்று கொண்டிருந்தார். அவரது கையில் வாட்ச் இருந்தது. ஓடிச்சென்று..... அண்ணே மணி என்னன்னே என்றேன்.
அவர் நின்று மணி பார்த்து சொன்னார். சரியா... 10.05 ஆகுதுப்பா......
அட பயபுள்ளைகளா.... நான் யோசிச்ச மாதிரியே..... எங்களுக்கு முன்னால நாலைஞ்சு பேரு யோசிச்சட்டானுங்களே!
(ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்)

08 March 2016

எங்கே தேடுவேன்.....

எங்கே தேடுவேன்.....



நண்பன் காளிதாஸ் மிக அற்புத கவிஞன். கல்லூரி படிப்பு முடிந்தவுடன் விளையாட்டாக ஒரு சிறிய நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். அங்குதான் இந்த கவிஞனை சந்திக்க நேர்ந்தது. முதல் நாள், முதல் வேலையே இருவருக்கும் ஒன்றாக அமைந்தது. புதிய நண்பனுடன், அதுவும் அலைவரிசை ஒத்த நண்பனுடன் சேர்ந்து வேலை பார்ப்பது என்பதே மகிழ்ச்சியானதுதான்.
அப்படித்தான் நாங்கள் எங்கள் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தோம். அதுவரையில் அவன் ஏதோ கிடைத்த வேலைகளை செய்து வந்துள்ளான். இந்த வேலை கிடைத்ததில் அவனுக்கு பெரு மகிழ்ச்சி. சொல்லிச், சொல்லி மகிழ்வான். இதிலேயே நான் மேனேஜராகி, எங்க அம்மாவை உட்கார வச்சு, காரு கூட்டிக்கிட்டு போற அளவுக்கு பெரிய ஆள வரப்போறேன் பாரு, என்று என்னை வைத்து சைக்கிளை மிதிப்பான். ஒப்பந்தப்படி பாதி தூரம் அவன்; பாதி தூரம் நான்.
அப்பா இல்லாத காளிதாசுக்கு, பத்திரிகைகளில் கவிதை எழுதுவதில் அலாதியான பிரியம். அதுவும் அவனது கவிதை வராத குட்டி புத்தகங்களே இல்லை எனலாம். அப்படி தேடித்தேடி வாரப் பத்திரிகைகளுக்கு கவிதை எழுதுவான். வேலைக்கு செல்லும் வழியில், தோழர் ஜீவா படிப்பகம் என்ற தெருமுனை படிப்பகம் ஒன்று உள்ளது. அங்கு எல்லா புத்தகங்களையும் புண்ணியவான்கள் வாங்கிப் போட்டிருப்பார்கள். அதில் சுமார் அரை மணி நேரமாவது, ஒவ்வொரு புத்தகமாக திறந்து தன்னுடைய கவிதை பிரசுரமாகி இருக்கிறதா என்று தேடிப்பார்ப்பான். அப்படி வந்திருந்தால் அவனது முகத்தில் தெரியும் மலர்ச்சியே அலாதி.
ஒருமுறை அவனது வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றான். அங்கு ஒருவரின் படத்துக்கு மாலை போட்டிருந்தது. மெதுவாக கவிஞனை திரும்பிப்பார்த்தேன். அது.... எங்க அப்பாடா... என்றபடியே, தன் வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான்.
அப்போதுதான் தெரிந்தது, அப்பா நோய்வாயப்பட்டு அவனுடைய சிறு வயதிலேயே இறந்துவிட்டது. அதன்பின்னர் எல்லாமே அவனுடைய அம்மாதான். வீட்டு வேலைகளை செய்து அவனை காப்பாற்றி வந்துள்ளார். அதனால்தான் அம்மா என்றால் அவ்வளவு பாசம்.
அவனது அம்மாவின் நெற்றிச்சுருக்கங்களை பார்த்தபோதே தெரிந்தது, மகனை படிக்க வைப்பதற்காக தன்னை வருத்திக் கொண்டது. மிக பாசமானவர். என்னப்பா.... நீயும் அவனோட... வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கேன்னு சொன்னான்..... உங்க வீடு எங்க... என்று கேட்டபடி காபித்தண்ணி போட்டுவர்றேன் என்று அடுப்படிக்கு நகர்ந்தார்.
அது வீடு என்று சொல்வதை காட்டிலும் ஒரு அறை என்றே சொல்ல வேண்டும். அதிலேயே ஒரு ஓரத்தில் சமையல், ஒரு தடுப்பு போட்டு குளியல், பேனுக்கு கீழே படுக்கை என்று எல்லாம் அந்த 10க்கு 12 அறையிலேயே நடந்து கொண்டிருந்தது.
காபியை கொடுத்தவாரே.... தம்பீ....... நல்லா வேலை பார்த்து..... சீக்கிரமா முன்னுக்கு வாங்கப்பா..... என் பையன நம்பித்தான், என் வாழ்க்கையே இருக்கு....... அவன் நல்லா வேலை பார்க்கிறனான்னு நீ கொஞ்சம் பார்த்துக்கப்பா..... சூதுவாது தெரியாதவன்..... வாய் மட்டும் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி... அவன் நல்லா, வரணும்னு தெனம், தெனம் கடவுள வேண்டிக்கிட்டு இருக்கிறேன்...... புலம்பினார் காளிதாசின் அம்மா.
நான் பார்த்துக்கிறேன்மா.... அவரிடம் உறுதி அளித்தேன்.
2 மாதங்கள் எப்படிச் சென்றது என்றே தெரியவில்லை. நண்பனுடன் சேர்ந்து அல்லது பகிர்ந்து கொண்டு வேலை பார்த்ததில் நாட்கள் போனதே தெரியவில்லை.
காபி சாப்பிடுவதில் இருந்து..... மதியம் சாப்பிடுவது வரை ஒன்றாகவே இருந்தோம். ஆபிசில் கிண்டல் கூட அடிப்பார்கள். லவா....குசா.... வந்துவிட்டார்கள்.
அன்று ஒரு நாள். அலுவலகத்தில் வேலையில் இருவரும் தீவிரமாக இருந்தோம். எங்கள் அருகில் இருந்த போன் ஒலித்தது. காளிதாஸ்தான் அருகில் இருந்தான். நான் அவனுக்கு அடுத்து உட்கார்ந்திருந்தேன். அதனால் போனை அவனை எடுக்குமாறு சைகை காட்டினேன்.
வேண்டா வெறுப்பாக ரிசீவரை எடுத்தான்.
ஹலோ....
ம்.... யாருன்னா..... நீங்க யார் சார்......?
டொக்..... என்று மறுமுனையில் ரிசீவர் வைக்கும் சத்தம் கேட்டது.
எவன் பேசுறான்னே தெரியல... எடுத்தா... நான் இன்னார் பேசுறேன்... இன்னார் இருக்காங்களான்னு கூட கேட்க மாட்டானுங்க போல..... நொந்து கொண்டு சொன்னான்.
அவனிடம், என்ன பேசினார்கள் என்று கேட்டேன்.
எடுத்தவுடனேயே..... யாருன்னு என்னை கேட்குறாண்டா அவன். இங்க என்னெ.... டெக்கா இருக்கு படம் தெரிய?
நீங்க யாருன்னா கேட்டா.... போனை வச்சுட்டாங்கடா.... என்றான் காளிதாஸ்.
இறைவன் அன்று போன் ரூபத்தில் விளையாடிவிட்டான் என்பது அவனுக்கு தெரியவில்லை.
சற்று நேரம் கழிந்தது. தலைமை கிளார்க்கிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. வந்த பையன் என்னிடம், ‘‘சார் நீங்கதான் இப்போ போன்ல பேசுனீங்களா?’’ என்றான்.
‘‘அவன் இல்லடா.... நான் தான் பேசுனேன்.... என்ன இப்போ?’’ என்றான் காளிதாஸ்.
ஹெட் கிளார்க் உங்கள கூப்பிடுறார்.... வாங்க.
அவனுடன் எழுந்து சென்றான், காளிதாஸ்.
சற்று நேரத்தில் அழுதுகொண்டே வந்தான். எனக்கு கதிகலங்கிவிட்டது..... டேய் ஏண்டா..... அழுறே.... என்னடா ஆச்சு... கேட்டேன்.
விசும்பி, விசும்பி அழுதான். பின்னர் ஒரு வழியாக அவனை சமாதானப்படுத்தி என்னடா ஆச்சு..... என்றேன்.
என்னைய வேலையவிட்டு தூக்கிட்டாங்களாம்டா.... வீட்டுக்கு போகச் சொல்லிட்டாங்கடா...... மீண்டும் கதற ஆரம்பித்தான்.
அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் இருந்து, முதலில் என் எண்ண அலையில் ஓடியது, அவனது அம்மாவின் முகமும், அவர் சொன்ன வார்த்தைகளும்.
அவனை இருக்கையிலேயே இருக்கச் சொல்லிவிட்டு, நேராக ஹெட்கிளார்க்கிடம் சென்றேன். சார்... காளிதாசை வேலையை விட்டு நீக்கிட்டீங்களாமே.... ஏன் சார்... என்ன காரணம்? விளக்கம் கேட்டேன்.
இதுவரையில் எந்த முதுகெலும்பு உள்ள ஆட்களும் அவரிடம் அப்படி கேட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். என்னை ஒரு விஷ ஜந்து பார்ப்பதுபோன்றுதான் மேலும், கீழும் பார்த்தார்.
பின்ன.... முதலாளி பேசுறப்போ..... அவர் கிட்டேயே கேள்வி கேட்பிங்களோ? என்றார்.
சார்.... அதுல பேசுனவர் யாருன்னே சொல்லலே சார்... அப்புறம் எப்படி பேசுறது முதலாளின்னு அவனுக்கு தெரியும்?
இங்கெல்லாம் இப்படித்தான்..... நீ என்ன ரொம்ப கேள்வி கேட்குற..... என்ன இங்க இருக்கணுமா.... வேண்டாமா என்றார் முறைப்புடன்.
இதுபோன்ற ஈனப்பிறவிகளிடம் பேசி புண்ணியமில்லை என்பதால், மீண்டும் என் பகுதிக்கு சென்று, இன்னமும் விசும்பிக் கொண்டிருந்த காளிதாசை வெளியே அழைத்து கொணடு வந்தேன். அலுவலக கேட்டிலேயே பியூன் எங்களை நிறுத்தி, காளிதாசிடம் இருந்த அடையாள அட்டையை வாங்கிக் கொண்டான். இப்போ போங்க.... என்றான்.
அது மேலும், அவனை உடையச் செய்துவிட்டது. டீக்கடையில் நின்று தாங்க மாட்டாது அழுதான். என் கண்ணிலும் என்னை அறியாமல் கண்ணீர் வழிந்தோடியது. என்னச் சொல்லி அவனை ஆசுவாசப்படுத்துவது என்றே தெரியவில்லை. சின்னப்பிள்ளையை போன்று அழுது கொண்டே இருந்தான். எங்கம்மா... இப்பத்தான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்தாங்க... அதுக்குள்ள அவங்கள மீண்டும் கஷ்டப்படுத்தப்போறேனடா... அய்யோ... கடவுளே நான் என்ன செய்வேன்.... தேம்பினான்.
அந்த நாட்களை நினைத்தால் இப்போதும் கூட மனம் கனமாகிவிடும். இப்போது கூட எப்போதாவது அந்த நிறுவனம் இருக்கும் வழியில் சென்றால், அங்கிருக்கும் ஜீவா படிப்பகத்தில் நின்று, காளிதாசின் கவிதைகள் ஏதாவது வந்துள்ளதா என்று தேடுவேன். ஏனெனில், அதன்பின்னர் அவனும், அவனுடைய அம்மாவும் எங்கு சென்றார்கள் என்றே எனக்கு தகவல் கிடைக்கவில்லை. நானும் அந்த நிறுவனத்தைவிட்டு விலகிவிட்டேன். (ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்)

04 March 2016

குச்சிப்பிடி வைத்தியம்

குச்சிப்பிடி வைத்தியம்


அன்றைக்கு வகுப்பறையில் ஒரே பரபரப்பு. ஒரு பெண்ணின் வெள்ளித்தோடு காணமல் போய்விட்டதாக டீச்சரிடம், ஒரே அழுகை. அந்த பெண்ணின் பெற்றோர் டீச்சருக்கு தெரிந்தவர்கள். அதனால் அந்த பெண்ணிடம் பச்சாதாபமாக விசாரித்தார்.  ‘‘நான் போன கிளாஸ்ல கூட செக் பண்ணேன் டீச்சர்..... அப்போ கூட இருந்தது’’  மூக்கை சிந்திக் கொண்டே புகாரை வாசித்தாள்.
டீச்சர் பேசிக் கொண்டிருந்தபோதே, பக்கத்து 5ம் வகுப்பு பி பிரிவு டீச்சரும் சேர்ந்து  கொண்டார். ‘‘பசங்கத்தான் யாராவது எடுத்திருப்பாங்க.... கேட்டுப்பார்ப்போம்’’ என்று  கூறியபடி...
‘‘இந்தா பாருங்க.... பசங்களா... யாராவது அவ தோடை எடுத்திருந்தா.... மரியாதையா குடுத்திடுங்க... நாங்க ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டோம்’’ என்று கூறினார், பக்கத்து கிளாஸ் டீச்சர்.
யார்... கொடுக்கப்போகிறார்கள் என்று ஆவலுடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டோம். யாரும் கொடுப்பதாக தெரியவில்லை.
சிறிது நேரம் பொறுத்து பார்த்தார். யாரும் கொடுப்பதாக தெரியவில்லை. இதையடுத்து, பீம் பாய்கள் நாலு பேரை அழைத்து, எல்லோருடைய சட்டை, டவுசர்,  பைகளை சோதனையிடச் சொன்னார்.
அதிலும் தோல்வித்தான் மிஞ்சியது.
தொலைத்த பெண்ணைவிட டீச்சர்களுக்கு இது மானப்பிரச்னையாகிவிட்டது போலும்.  பாடம் நடத்துவதை எல்லாம்விட்டு, விட்டு, சர்க்காரியா கமிஷன் அளவுக்கு யோசிக்க  ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.
இந்தா... பாருங்க.... பிள்ளைங்களா.... அந்த பெண்ணோட தோடு கிடைக்கலைன்னா..... இன்னைக்கு யாரும் வீட்டுக்கு போக முடியாது. மரியாதையா... குடுத்திடுங்க....  இப்போ... கிளாஸ்ல எல்லாரும் ஒவ்வொருத்தரா வகுப்பறைக்கு வெளியே இருக்கிற  ரூம் வரைக்கும் போய்ட்டு வரணும், அங்க ஒரு பைய வச்சிருப்போம். எடுத்தவங்க  அதில போட்டுட்டு வந்துடலாம். யாருக்கும் நீங்க எடுத்தது தெரியாது என்று....  தலைமை நீதியாகிவிட்ட எங்கள் வகுப்பறை டீச்சர் கூறினார்.
ஒவ்வொருத்தராக அடுத்த ரூமூக்கு சென்றுவிட்டு வந்தோம். கடைசியில் லீடரை  அழைத்து அந்த பையை எடுத்து வரச் சொன்னார்கள், நீதிபதிகள்.
பையை திறந்து பார்த்தபோது, அதில் ஒரு எறும்புமட்டும்தான் இருந்தது. ரேஷன்  சர்க்கரை வாங்கிய பை போலும்.
இப்போது ரெண்டு டீச்சர் முகத்திலும் எள்ளும், கொள்ளும் வெடித்து கொண்டிருந்தது. இன்னைக்கு அந்த தோட்டை கண்டுபிடிக்காம விடமாட்டோம் என்ற ரேஞ்சில்  அடுத்தடுத்து திட்டங்களை வகுத்து கொண்டிருந்தார்.
இரண்டு நீதிபதிகளும் யோசித்துவிட்டு இந்த முறை, ‘ஹைடெக்’ ரேஞ்சில்  இறங்கிவிட்டார்கள்.
விளக்குமாறை கொண்டு வரச் செய்து அதை 4 அங்குல அளவுக்கு 40ஐ ஒடித்தார்கள். பசங்களா.... இது கடைசி முறை. இந்த வாட்டி நாங்க... சாமீயை நினைச்சு  இந்த குச்சிய, எல்லாருக்கும் குடுக்கப்போகிறோம்..... யாரு திருடினாங்களோ....  அவங்களோட குச்சி..... கொஞ்சம் பெரிசா வளர்ந்திருக்கும். அதை வச்சே... நாங்க  தெரிஞ்சுக்குவோம்..... அவங்கள போலீஸ்ல பிடிச்சுக் குடுத்திடுவோம்... அதுக்கு  முன்னாடி...... யாராவது எடுத்திருந்தா.... என்கிட்ட கொண்டு வந்து கொடுக்கலாம். நான் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேன்.... என்றார் தலைமை நீதிபதி.
மவுனம் தொடரவே..... குச்சிப்பிடி வைத்தியம் ஆரம்பமானது.
வகுப்பு லீடர் ஆளுக்கு ஒரு குச்சியை கொடுத்துவிட்டு சென்றான்.
எல்லாரும் சாமீய..... நினைச்சு 5 நிமிஷம் கும்பிடுங்க..... என்று கூறிவிட்டு.....டீச்சரும்  மவுனமானார்.
என்னுடைய குச்சியை பார்த்தேன்...... வளர்ந்தமாதிரி தெரியவில்லை..... பக்கத்தில்  இருந்தவனின் குச்சியை பார்த்தேன். அதுவும் தேமே என்றுதான் இருந்தது. திடீரென்று என்  ஜேம்ஸ்பாண்ட் மூளை யோசனை செய்ய ஆரம்பித்தது. தெரியாமா நம்ம குச்சி  வளர்ந்துட்டா.... நம்மள போலீசுல பிடிச்சுக் குடுத்திடுவாங்களே...
பக்கத்தில் இருந்தவனின் குச்சிக்கு அருகில் என் குச்சியை வைத்து, அவனுக்கு  தெரியாமல் ஒப்பீடு செய்தேன். அய்யோடா..... சாமீ....... என் குச்சி 4 எம்எம்... அதிகமாக  இருந்தது. மனதில் கலவரம் பரவ ஆரம்பித்தது. நான்தான் தோடையும் எடுக்கல....வடையும் எடுக்கல.... அப்புறம் எப்புடி என் குச்சி வளர்ந்துச்சு....?
யோசனைக்கு இடையே, போலீஸ்காரன் கூட்டிட்டு போனா.... ரஜினி படத்துல அடி வாங்குற மாதிரி எல்லாம் காட்சிகள் மனதில் ஓடிச்சென்றது. இதில சிக்கிற கூடாது என்ற நினைப்புதான் அதிகமானது.  அதனால், மெதுவாக புத்தகத்தை எடுப்பதுபோன்று மஞ்சள் பையில் குச்சியுடன்  கையைவிட்டு, முனையில் சிறிது உடைத்துவிட்டேன்.
அப்பாடா.... இப்போதான்.... நிம்மதியானது.
பக்கத்து நண்பனுக்கு என்ன நினைப்பு வந்ததோ.... திடீரென என் குச்சியை வாங்கி  பார்த்தான். பின்னர் திரும்பிக் கொண்டான்.
டீச்சர் தன் கையில் வைத்திருந்த குச்சியுடன் ஒவ்வொரு குச்சியாக வைத்து சரிபார்க்க ஆரம்பித்தார். என்ன ஆச்சரியம்..... அவர் வைத்திருந்த குச்சியை தவிர எல்லா  குச்சியும் குட்டையாகத்தான் இருந்தன.
அடங்கொய்யால... எல்லா  பயப்புள்ளைகளும் என்ன மாதிரியே யோசித்திருப்பாய்ங்களோ?
டீச்சர் உச்சக்கட்ட வெறுப்புக்கே சென்றுவிட்டார். அவரது கோபத்துக்கு ஆளாகும்  முன்பே, பள்ளியில் வீட்டுக்குச் செல்லும் பெல் அடித்தது.
எங்களை வீட்டுக்கும் அனுப்ப முடியாமல், தோடையும் கண்டுபிடிக்க முடியாத கோபத்தில் இருந்த டீச்சர், கடைசியாக இடைக்கால தீர்ப்பை வாசித்தார்..... ‘‘இன்னை க்கு எல்லாரையும் விட்டுக்கு அனுப்புறேன். ஆனா, நாளைக்கு வர்றப்போ... தோடை  எடுத்தவன், ஒழுங்கா கொண்டு வந்து குடுத்திடணும்..... இல்லே.... இந்த அரையாண்டு தேர்வுல எல்லோரும் பெயில்தான். எல்லாம் போகலாம்’’ என்றார்.
மறுபடியும் நாளைக்கு மொதல்லா இருந்தா.... என்று மனதில் கேள்வி எழும்பினாலும், வீட்டுக்கு போகப்போகும் சந்தோஷத்துடன் எல்லோரும் ஓஓஓஓ.....ஓஓஓஓஓ...  போட்டுக் கொண்டே மஞ்சப்பையுடன் கிளம்பினோம்.
மறுநாள் தோடை பறிகொடுத்த பெண், முதல் மாணவியாக வகுப்புக்கு வந்து டீ ச்சரிடம், ‘‘டீச்சர்....டீச்சர்.... வீட்டுல பவுடர் டப்பாவுக்கு பின்னாடி தோடு கிடந்துச்சு...  அம்மாதான்.... சூப்பரா கண்டுபிடிச்சு குடுத்தாங்க..... டீச்சர்.....’’ என்று நீட்டி முழக்கிக் கொண்டிருந்தபோது நான் உள்ளே நுழைந்துவிட்டேன்.
பக்கி... என்ன அழகா போட்டுக்குடுத்துச்சு..... கொஞ்சம் விட்டா....லை டிடெக்டர் சோதனை வரைக்கும் கொண்டு வர வச்சிருக்கும்.....
மக்களே...... அதிகார வட்டத்துக்குள்ள உள்ளவங்களே இப்படித்தானோ?
(ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்).

கபாலிடா.... நெருப்புடா....

கபாலிடா.... நெருப்புடா.... என் அப்பாவை குறிப்பிட வேண்டும் என்றால், இப்படித்தான் பாராட்ட தோன்றுகிறது. மனிதரை பார்த்தால், மிகக்கடுமையானவ...